Meningen

Actiefilm, niet erg bijzonder. Tilda Swinton doet wat er van haar gevraagd wordt, en dat is haar naam op de filmposters, en een onbeduidende rol in de film. She can do much better than this!!

Helaas hier ook weer een TE uitleggende vertaling, mijn eeuwige frustratie met Nederlands ondertitelde films: Een voorbeeld: Als het verhaal zich heeft verplaatst naar New York City, (via LaGuardia-airport weten de kijkers ondertussen) en er wordt gezegd : "A stone's throw from the City That Never Sleeps", dan voelt de vertaler zich GEROEPEN OM DAT UIT TE LEGGEN, want wie weet nou verdomme welke stad DAT dan is! Parijs? Los Angeles? Berljn? Rome? Lisse? Lutjebroek? En wordt het vertaald als : " Op een steenworp van New York City." Maar dat werd niet gezegd in het Engels. De Engelse dialoog is luchtig met een lichte toon van humor, maar dat haalt de vertaler er gewoon UIT , terwijl die het gewoon LETTERLIJK kon vertalen: Op een steenworp van de Stad Die Nooit Slaapt.", en laat de kjker het maar uitzoeken. GRAAG!

Maestro lijkt mij voornamelijk bedoeld voor ouder Amerikaans publiek: Hún lieveling, hún enige echte Amerikaanse top dirigent, een man die ze allemaal allang van binnen en van buiten kennen, waar ze mee opgroeiden dankzij TV-shows en West Side Story.

Een verhaal bij de film is dus ook niet nodig, althans, ik kon er weinig verhaal in ontwaren: Hij is jong(25), (nog wat)wild, trouwt, krijgt een gezin, en heeft een druk leven. Voilá, de 'bio-pic'.

Verwacht geen steels meekijken over de schouder van Bernstein terwijl hij zwetend , vloekend, uiteraard steevast rokend, aan het componeren is van bijvoorbeeld, West Side Story, of dat aan het dirigeren is. Dat kent het Amerikaanse publiek al door en door.

Wat is eigenlijk het nut van een 'bio-pic'? De film behandelt willekeurige momenten uit het leven van Bernstein, een man met een enorme naam als musicus, componist en dirigent, en idem carrière, die mijns inziens totaal niet uit de verf komt in de film. Ik had graag willen zien, om maar iets te noemen, hoe hij triomfen vierde in Parijs, Rome, Londen , of Tokyo. De film blijft echter de hele tijd in de States.

Het fragment waarbij Bernstein (Mahler?) aan het dirigeren is in een kerk duurt helaas veel te lang en kwam mij nogal megalomaan over. Was dat Bernstein? Of was dat Bradley Cooper? Of beiden?

Het eerste deel van de film is in zwart-wit, want tja, zo zag de wereld er in de jaren 30/40/50 uit, volgens Bradley Cooper.

Het zwart-wit deed overigens denk ik wel goeds aan de dans-scene met de matrozen, ik neem aan op muziek uit 'On the waterfront'. Achteraf was voor mij ik die scène het hoogtepunt in de film. En omdat dat zo vroeg in de film plaatsvond, had ik hoge verwachtingen over de rest van de film. Het bleef echter bij die ene scène.

in de jaren 50 kreeg de wereld kleur, volgens Bradley Cooper dan, dus zo ongeveer halverwege verandert de film van zwart-wit naar kleur. Niet zo spectaculair als in de Wizard of Oz, maar een volgende scène, met een opnieuw ouder uitziende Bernstein was opeens in kleur, niks bijzonders, zo wás het gewoon!

Sowieso is de film niet in breedbeeld ,16:9, maar in ouderwets 4:3,viel mij tegen het einde op. Nogal merkwaardig. Mikt Netflix wellicht op een ouder publiek met nog een oude, niet-breedbeeld, televisie?