Meningen

Ik wilde deze film graag zien, vanwege de goede recensies. De trailer die ik in filmhuis zag, leek me qua verhaallijn wat simpel. Zo simpel bleek het ook te zijn. De ene man wil van de ene op de andere dag geen vrienden meer zijn. En de gedumpte vriend kan dit niet accepteren. En degene die de vriendschap opzegt, gaat krankzinnig ver om te laten zien dat hij het meent. Behalve deze twee, is de enige normale bewoner van het eiland Inisheran, de zus van de gedumpte man. De dominee scheldt, de enige politie agent is gewetensloos en de pubeigenaar zo kleurloos als maar kan.

Ik vraag me af waar ik eigenlijk naar gekeken heb. En of ik gewoon niet snap waarom men dit zo een goede film vindt.

Het begon veelbelovend. Hoofdpersoon denkt dat de man, Anker, van zijn gehandicapte zus, Julie, haar vermoord heeft en dat niet alleen: hij is bang dat Anker al eerder heeft gemoord en dit weer zal doen. Hij vindt ook bewijzen dat Anker eerder is getrouwd geweest met gehandicapte vrouwen en dat deze ook zijn gestorven En nu Anker opnieuw in het huwelijk wil treden met weer een gehandicapte vrouw, denkt onze hoofdpersoon dat Anker deze ook zal vermoorden.
De bewijzen liggen voor het oprapen, maat in plaats dat hoofdpersoon daarmee naar politie stapt, blijft hij vage beschuldigingen uiten en loopt met beide benen in de val, of moet ik zeggen , in de mochachino. .
Gemiste kans en laatste half uur verveeld afgekeken en gedacht: dit kan niet waar zijn.

De acteurs spelen mooi, maar het verhaal deugt niet.