Meningen

Niet nadenken bij deze film. Het verhaal is toch wel leuk om eens te volgen door de verschillende personages, gespeeld door goeie acteurs: Steve Buscemi, Jason Isaacs, Peter Stormare en William Fichtner. Opvallend: 2 acteurs die later in Prison Break te zien zijn. Er werd de moeite genomen om alle personages in de crew van een apart, memorabel karakter te voorzien.

Requesting permission to shake the hand of the daughter of the bravest man I've ever met.

Mooie documentaire met als centrum de epische wedstrijd tussen Federer en Nadal op Wimbledon in 2008.
Veel elementen maakten die wedstrijd legendarisch, wat misschien ook komt door de erfenis die beide spelers nalieten in het tennis dat het volgende decennium volgde.

Nadal verslaat nipt graskoning Federer, die op het toppunt van zijn kunnen is op het gras. Het is heel moeilijk om na twee weken de omslag te maken van het gravel naar het gras. Federer's uithoudingsvermogen om terug te vechten na een achterstand van twee sets is ook adembenemend. Zelfs de regenpauzes leken drama toe te voegen in plaats van iets af te doen aan het duel. Dan ook het einde bij schemer. Achteraf gezien is het misschien best dat Nadal won, omdat het anders van Federer "de zoveelste Wimbledon-overwinning was".

Door de manier waarop ze het leven van beide spelers verweven met de wedstrijd, lijkt er zoveel emotie samen te komen in dat duel.
Minpunt is de soms wat storende muziek.

Ik had de dag voor ik deze film zag me wat ingelezen in de laatste dagen in de bunker, via Wikipedia. In tegenstelling tot sommigen vond ik het deel na Hitler's dood ook interessant om te zien.
De film voelt alsof je in een vliegtuig of auto zit, waar de benzinetank bijna leeg is, in slow-motion.
Het is film waar alle acteurs top zijn, het soort film waar ieder personage waar op een moment gefocusd wordt, even het hoofdpersonage lijkt te zijn. Dat komt omdat deze film historisch accuraat wenst te zijn, en zowat elk personage stelt historisch persoon voor, behalve de 12-jarige Peter, die dan weer deels gebaseerd is op een bestaande kindsoldaat, die in 1947 te weet komt dat zijn vader gestorven is.

Joseph Goebbels vond ik goed vertolk. Al vond ik de vertolking iets te fanatiek. De echte Joseph Goebbels zou rond het einde van 1944 al geweten hebben dat de oorlog verloren was en dat hij er wellicht niet leven uit zou komen. De man wist hoe de buitenwereld zijn misdaden zou zien, hij was meer dan een fanatiekeling, maar in deze film lijkt hij ietwat in een andere wereld te leven. Op een bepaald moment verwarde ik eerst Wilhelm Mohnke met Joseph Goebbels. Ik stelde me eigenlijk eerder de acteur voor Wilhelm Mohnke voor als een betere Joseph Goebbels, qua gedrag. Dat gecombineerd met de schoonschrijverige zinnen die Joseph Goebbels krijgt in deze film. Zijn fysionomie lijkt er misschien ook water beter op. Misschien was de echte Goebbels wel degelijk zo delusioneel zoals Ulrich Matthes in deze film hem voorstelde, zo goed heb ik mijn verdieping ook niet gedaan.
De muziek van Stephan Zacharias is spaarzaam, ik heb hem nadien nog eens beluisterd. Het moment dat de oorlog voorbij is, dat is een echt kippenvelmoment.

Wat kan ik nog vertellen over Bruno Ganz dat niet eerder is gezegd? Door de vertolking van Bruno Ganz snap ik pas waarom Hitler het ene moment charmerend was, dan weer autoritair, maar altijd fascinerend voor de mensen rondom hem.

Het is ook een film waar de massazelfmoorden centraal staan.
Ik snap wel waarom ze de zelfmoorden van Hitler, Braun en de Goebbels uit beeld hielden. Sommige uitten hierover kritiek, omdat ze het mythisch willen houden ofzo. Over die zelfmoorden is veel over geschreven, hoe die precies verliepen. Loste Adolf Hitler een schot, was dit in de mond of tegen de slaap, of hoorden ze getuigen een schot van buitenaf? Zat Adolf Hitler in een aparte zetel, of zat hij in de sofa, waar ook Braun zat? Loste Joseph Goebbels een schot naar zijn vrouw die een cyanidecapsule nam, waarna hij zelf een capsule name en een schot loste op zichzelf? Of namen ze de capsules zonder schotten? Kregen ze een coup de grâce, zoals op Wikipedia staat? De behandeling van de lichamen was in ieder geval heel ongewoon in vergelijking met alle andere lichamen: geen enkel ander lichaam werd verbrand, of kreeg geen instructies vooraf om het overschot te vernietigen. Het is misschien dan inderdaad beter om dit buiten beeld te laten, om geen definitieve versie op te dringen.