Meningen

De film schiet intens uit de startblokken door de kijker meteen te confronteren met een erg oncomfortabele setting.

Het gebrek aan een goede beeldkwaliteit en audio helpt me aan het gevoel alsof je echt naar materiaal zit te kijken wat geschoten is door twee doorgedraaide moordenaars.

Shots van de martelkelder wisselen zich af met willekeurig beelden van dieren en autoritten, om zo het idee te versterken dat je naar een found footage zit te kijken. Enkel worden sommige scenes veel te lang uitgesponnen wat het lastig maakt om altijd de aandacht bij de film te houden.

Fred Vogel speelt zijn rol overtuigend als psychopaat, de camera man werkt je snel op de zenuwen met zijn denigreerde commentaar en gegrinnik.

Vooral uit het denigreerde gedrag ten opzichten van de slachtoffers haalt de film haar kracht en dit maakt het tot een film die je bij zou blijven.

3,0

De poster voor deze film is prachtig, helaas weet de film maar met vlagen zo mooi te zijn.

Natuurshots wisselen zich af met gruwelijke beelden begeleid door een goede muziek keuze, iets wat typerend is voor Marian Dora zijn stijl. Helaas zijn er vele punten die afbreuk doen aan deze film.

Het ongemakkelijk brengen van zijn zinnen inclusief het softe haast komische stemmetje van Carsten Frank haalde voor mij wat weg voor de karakter die hij speelde, het paste simpelweg niet bij de rol die hij invulde.

De opbouw is vrij traag en weet hierin niet interessant genoeg te blijven. Het gebrek aan conversaties hielp hierin niet mee.

De tweede helft van de film kent enkele sterke scenes, hiermee worden de punten vooral gescoord.

2,0*

De film bevat veel schijt en zo kan je kort zijn over wat deze film is, pure schijt met slechts een degelijk rol gespeeld door Kevin Kenny die ervoor zorgt dat de film nog een halve erbij krijgt om de 0,5 te ontlopen.

1,0*

Zelden zo dubbel gelegen om het geluidseffect wanneer iemand zijn hoofd geraakt werd met een fles.

Dit gaf de film haast een cartoon achtig gevoel.

Het geweld in deze film is vrij hard. Op een wijze dat het een iets naardere nasmaak naliet dan een willekeurig werkje van Olaf Ittenbach, om zo een vergelijking te maken.

Deze film heeft door de knulligheid in acteerwerk en de uitbeelding van het bloedvergieten een soortgelijke beleving als een Olaf film, enkel weet Heiko het zo neer te zetten dat het geweld net wat zieker overkomt.

Een hoge rating kan ik deze film dan weer niet gunnen doordat er hiervoor net wat te veel steekjes worden laten vallen. De film had op momenten vlotter gekund, tevens zorgt de onbalans ervoor dat de film niet helemaal uit de verf komt.

Het is niet genietbaar genoeg als sommige splatter films kunnen zijn die een komische ondertoon dragen en anderzijds is de film ook weer niet goed genoeg neergezet om helemaal binnen te komen als shocker.

Wel vraag ik mij ergens af als dit niet een Olaf werkje is onder een pseudoniem.

2,0

Redelijk.

The Redsin Tower is een mix van een slasher/bovennatuurlijke film die maar moeizaam uit de verf komt.

Wanneer de film eenmaal op gang komt zijn er enkele memorabele scenes waarin de gore effect zeer te pruimen zijn.

Wanneer de film wat vlotter geweest was, en een wat sterker script had, dan had dit toch best een zeer geslaagd werkje kunnen zijn.

2,5

Het was een tijd geleden dat ik mijn ogen aan wat zwaardere cinema gezet had. Bijvoorbeeld films die om te kotsen waren zoals de werken van Lucifer Valentine zowel als de fake snuff van Fred Vogel, enkel kwam ik erachter dat ik de films van Marian Dora nog nooit een kans gegeven had. Na deze realisatie besloot ik dat het tijd was hieraan te beginnen en zo was Reise nach Agatis mijn eerste Dora film.

Na een wrede intro neemt de film zijn tijd om op te bouwen, ondanks dat de film hier ruimschoots de tijd voor neemt wordt het nergens storend. Integendeel zelfs. De film weet ontzettend veel kracht te halen uit de omslag van de sfeer op de boot richting het tweede stuk van de film. Wreedheden bouwen zich op en zo ook het onbehagelijke gevoel dat de film met zich meedraagt.

De prachtige muziek gebracht door Transmitted Dreams is de kers op de taart van deze krachtige film. Het was weer een tijd geleden dat een film mij achterliet met zo'n naar gevoel. Exact hierom verdiend dit werkje een ruime voldoende.

4,0*

De film begint droogjes. Gevoel voor spanning & sfeer ontbreekt vrijwel volledig door de gehele film heen.

Gelukkig maakt de film veel goed door het gas flink in te trappen in het tweede deel waardoor de film het kijken waard blijft.

Nergens hoogstaand, maar leuk om eens gezien te hebben.

2,5