Meningen

Het concept om alleen in het leven van David Attenborough die nu 94 is, te laten zien hoe wij als mensen de wereld verandert - en wilde natuur vernietigd hebben: is echt bijzonder goed en had heel indringend kunnen zijn. In wat, wat op evolutionaire schaal niks is, een aantal decennia.

Maar ik vind het niet indringend genoeg. De boodschap lijkt vooral (weer) op de CO2 gericht te zijn, wat het te abstract maakt. De statistieken die genoemd worden over in het wild levende dieren tegenover de dieren die de mensheid houdt voor voedsel, of de 'wilde natuur' die vernietigd is: dat zou al voldoende moeten zijn. Maar nu lijkt het meer als voetnoot te dienen om (weer) op CO2 en duurzaamheid te richten. Ook belangrijk, maar ik mis een soort.. Het wijzen op de absurditeit van 8 miljard mensen die allemaal een verwarmd huis, auto, wasmachine, Iphone, vlees 'verdienen', dat zeg maar: hoe we er allemaal naar kijken en het erg vinden, maar toch ook niet zonder die wasmachine kunnen. Het is niet indringend genoeg omdat het niet dichtbij genoeg komt.

Bijzondere korte film... Ik ben er nog niet helemaal al over uit: behalve dan de animatie: dit is het soort animatie wat echt fantastisch mooi is: echt verbluffend gewoon. Zoals alles weergegeven is: prachtig: alleen daarom al een kijkbeurt waart. Zelden zoiets moois gezien. Maar dan....

Dan de film zelf, het begint allemaal echt heel tof: elkaar ontmoeten bij regen, een gedicht. Het is wondermooi en ingetogen. Doet me denken aan de sfeer van Lost in Translation. De sfeer, die 'iemand aanvoelen op een dieper ziels-niveau'- vibe die er omheen hangt. De eerste helft - driekwart van de film is echt prachtig. En dan begint opeens de anime- japanse waanzin. Kan niet anders zeggen dat het zonde is.

Als deze korte film: de hele film die ingetogen vibe had vastgehouden: 5 uit 5, maar opeens in de laatste helft gaat er een knop om en moet er drama in ofzo. Echt super zonde.

Gewoon echt heel goed. Het doet precies wat de titel belooft. Het geeft je een sprookje over Hollywood. Ik kan zo snel gewoon ook geen kritiek bedenken. Het kabbelt rustig door met dromige, geromantiseerde jaren 60 Hollywood beelden en muziekjes, fijne Tarantino dialogen houden je bij de les met interessante karakters om uiteindelijk fantastisch af sluiten. Want dan bedenk je je hoe het echt gegaan is: hoe teleurstellend en boosmakend dat einde is (of zou zijn, in deze film): kan ik alleen maar zeggen - wat super goed gedaan.

Ik heb nu al zin om hem te herbekijken