Meningen

Alweer de negende film van een van mijn favoriete regisseurs: Quentin Tarantino. Met grote verwachtingen, ook na het lezen van positieve recensies, keek ik uit naar deze film. Echter heeft de film mij grotendeels teleurgesteld. De film is totaal anders dan Tarantino's eerdere films.

Allereerst de positieve aspecten: de film is één groot eerbetoon aan de Amerikaanse/Italiaanse filmindustrie van de jaren 60. Het is mooi om te zien hoe Tarantino het bruisende LA van 1969 in beeld brengt en een aantal mooie shots weet te presenteren. Ook passeren bekende gezichten, waaronder Bruce Lee en Roman Polanski, de revue en hebben een kleine rol binnen het verhaal.

De hoofdpersonen, Rick Dalton (Leonardo Dicaprio) en Cliff Booth (Brad Pitt), zijn zeer interessante en vermakelijke personages die goed zijn bedacht door Tarantino. De acteerprestaties zijn ook zeer goed. Ook de 'echte' personages, op Bruce Lee na, worden naar mijn mening goed weergeven.

Toch wordt de film op een te traag tempo opgevoerd. De film wordt gekenmerkt door veelal saaie scene's waar weinig tot bijna niks spannends of leuks in gebeurd. En daar waar je als kijker denkt een toffe scene tegemoet te komen, kom je weer bedrogen uit. Tarantino had met het verhaal veel meer kunnen spelen en scene's veel vetter kunnen maken. Daar waar de dialogen in de vorige films ijzersterk waren, waren die in deze film over het algemeen zeer flauw en zelfs slaapverwekkend. Ook gedenkwaardige Tarantino-personages ontbreken, daar waar Tarantino meer beroep doet op bestaande mensen. Ook ben ik bang dat veel mensen het ware verhaal achter Sharon Tate niet weten en daarom een bepaalde context missen.

Al met al een vermakelijke film, maar toch zie ik veel gemiste kansen en had dit een veel betere film kunnen zijn. Of ik deze schaar in het rijtje van Tarantino's beste films? Absoluut niet. Ik hoop daarom dat hij echt nog een tiende film maakt als waardige afsluiter, want dat is deze film niet.