Meningen

Voordat we bij de bioscoop waren, zei ik nog dat ik arthouse-films vaak pretentieuze aanstellerij vind, en wat dat betreft ben ik niet teleurgesteld. Overdreven lang uitgerekte scènes, onbegrijpelijke en pregnant gereciteerde dialogen (ik heb vaak het idee dat dit een erfenis van Tarantino is), theatraal irritante muziek… de ingrediënten van een arthouse-sausje. Het was met name het tergend trage tempo waardoor het allemaal moeilijk te genieten was, en dat is jammer, want er zit een prachtig geschoten film onder met enkele hypnotiserende scènes, zoals wanneer de reuzin het gehuil van de vos overneemt en in een gezang verandert. Als je deze ontmoeting probeert te interpreteren, stuit je echter op de muur van symbolisme die door de hele film heen loopt en die mij de zaal met een vaag en onbevredigd gevoel deed verlaten. Het is werkelijk heel jammer dat de regisseur er een ‘kunstzinnige’ film van wilde maken, een film waarbij een bepaald soort zelfvoldaan publiek handenwringend de bioscoop verlaat, gesterkt door de overtuiging een film voor ingewijden te hebben aanschouwd, die 'niet geschikt is voor het gewone Pathé-publiek’. De film zou veel geslaagder zijn geweest als de maker wat minder artistieke ambitie had gehad. De recensenten zullen ongetwijfeld diep onder de indruk zijn van al deze gewichtigdoenerij. Wij konden de film geen voldoende geven.

Je vermoedt al snel dat Madison zelf op de een of andere manier Gabriel is, maar deze plotwending zie je waarschijnlijk niet aankomen. Jammer dat de uitwerking daarna erg aan Marvelfilms doet denken, wat het horrorelement niet ten goede komt. Ook valt de opmaak van Gabriel tegen, vooral in de oudere Madison. Toch een ruime voldoende: 7.

De clichématige dialogen en de stereotypering van de Duitsers als de slechteriken stoorde mij vanaf het begin al, maar daar maak ik bij dit soort films niet een al te groot probleem van, wat niet wil zeggen dat het onopgemerkt moet blijven. Over het deel van de film tot en met de landing en de aankomst in het dorp ben ik wel te spreken. Daarna wordt er evenwel een fout gemaakt die ik onvergeeflijk vind, en die fout wordt begaan wanneer de personages ongeloofwaardig gedrag gaan vertonen en de psychologische 'wetten' worden geschonden. De Amerikanen kunnen niet zonder hun helden. Het is totaal ongeloofwaardig dat die militairen op zo lichtzinnige wijze een uiterst belangrijke missie op het spel zetten om het leven van één jochie te redden. Vanaf dat moment kon ik de film niet meer serieus nemen. Verder is het al eerder gezegd dat de film veel meer kansen bood voor griezelige en bloederige scenes, wat dat betreft hebben de makers te veel laten liggen.