Meningen

Dit moet ik even laten bezinken hoor. Er is geen enkele sterrenwaardering die deze film kan samenvatten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het compleet buiten het spectrum van goed en slecht valt. De eerste film was een vrij vermakelijke poging om die welbekende, onverwoestbare ABBA-liedjes in een semi-coherent verhaal bij elkaar te brengen en sloeg al helemaal nergens op, maar wat ik zojuist in de bioscoop heb mogen ervaren was van een heel andere aard. Deze film is niet te definiëren. Het bestaan hiervan is moeilijker te bevatten dan dat van Godard’s King Lear, het is vreselijk op een volstrekt unieke manier, het is een hoogtepunt en een dieptepunt tegelijk en wanneer je het erom uitlacht, lacht het net zo hard met je mee. Je kan er niet aan ontsnappen. Bij zeker de helft van de nummers zat ik vooral erg moeilijk en verward te kijken. Met name de Waterloo-scène is een glorieuze hoop onzin waar menig cultfilm nog wel een puntje aan kan zuigen. Eigenlijk vind ik het ook vooral aan te raden aan fans van zulke wonderbaarlijke en compleet mislukte cult-curiositeiten als Caligula. Het grootste verschil met Caligula is echter dat deze film precies is wat het probeert te zijn en haast trots lijkt op het hoge onzingehalte, de doorzichtige dialogen die er alleen zijn om onhandig uit te leggen wat er de vorige vijf jaar gebeurd is, de compleet overbodige Cher, het gebrek aan zangtalent bij de meeste heren, het feit dat de schrijvers zo weinig moeite hebben gedaan dat ze een personage Fernando hebben genoemd om het gelijknamige liedje in het ‘verhaal’ te verwerken en bovenal de complete afwezigheid van een raison d’être. Alle acteurs hebben duidelijk een hoop plezier en dat werkte vrij aanstekelijk. Tevens waren het camerawerk en de regie behoorlijk goed. Verder kan ik niks over deze film zeggen dat ‘goed’ te noemen valt. Het enige woord waarmee ik dit alles kan beschrijven is een hele vertwijfelde ‘wonderbaarlijk’ met minstens drie vraagtekens erachter. Gaat dat zien! Denk ik… Compleet absurd allemaal.