Meningen

Rauw, puur en oprecht zijn de eerste woorden die mij te binnen schieten als ik deze film moet karakteriseren.

Een overvloed van facetten van het leven in de "hood" die de regisseur weet te raken, het multi dimensionale van elk karakter, de kleuren, de camera posities, de muziek, de discussie die je na afloop van de film kan voeren over bijvoorbeeld determinisme. Dat alles maakt deze film wat mij betreft een kunstwerk, een absoluut kunstwerk. Volledig terecht dat deze film zo in de prijzen is gevallen, mensen die iets roepen over racisme moeten de film nog een keer gaan zien, wat dat is nou net waar de film NIET over gaat.

Het is een tijd geleden dat ik zo meegenomen werd door een film, en mij zo voelde opgaan in de schoonheid van de compositie.

Die composities, dat is wat bij mij het enthousiasme deed ontstaan, we hebben het hier over film, vaak leiden acteerprestaties en verhaallijnen je af, wat natuurlijk niet verkeerd hoeft te zijn, maar uiteindelijk hebben we het wel over film, beeld. En het was het beeld wat voor mij de boventoon voerde, wat voor mij zich als een schilderij ontvouwde.

Het verhaal, elk hoofdstuk heeft zijn eigen pijn, is sterk, de acteerprestaties ook van een hoog nivo, de muziek perfect gekozen, maar alles staat uiteindelijk in dienst van de schilderijen die de regisseur weet te creëren.

Je moet daar wellicht oog voor hebben, of wellicht spreekt het niet iedereen aan, net zoals je verschil hebt in de schilderijen die verschillende mensen mooi vinden, maar in deze film waren er voor mij zoveel mooie schilderijen, die mij elke keer weer ontroerden.

5 sterren.