Meningen

Na grave of the fireflies aantal weken terug maar eens aan een nieuwe animé gezet, daar ik die eerste echt goed vond, ontsteeg deze naar mijn mening op geen enkel vlak de matigheid. Op zich nog wel een 2,5* sterretje ofzo waard, ware het niet dat de muziek mij eerst geneigd maakte om deze film 0,5* te geven, begint al bij het openingsnummer, toen al wist ik dat het qua muzikale keuzes lange zit zou worden, is me nog aantal keer pijnlijk bevestigd tijdens de film. Maar goed, dat is persoonlijke smaak natuurlijk.

Hier valt veel over te zeggen maar ik heb geen idee hoe eraan te beginnen laat ik het houden op: Dit heeft al mijn verwachtingen overtroffen, voor iemand die zelf niet echt is opgegroeid met deze games (nét iets te jong voor) en de laatste jaren minder en minder gamed was dit echt een onverwachts pareltje. Je valt van de ene emotie in de andere, je vergeet (ik alvast toch) al snel dat het allemaal gaat om één of ander stom spelletje, tot er momenten komen waarop het wel ineens terug duidelijk wordt dat je naar volwassen normaal begaafden mensen zit te kijken die hun job opgeven om in een arcadehal te gaan rond roepen dat we een mogelijk kill screen krijgen van Donkey Kong. Wat een ongelooflijke karikaturen liepen daar rond, pijnlijk vaak dat het de bittere realiteit bleek te zijn. Zowel meneer Kuh en meneer Mitchell behoren tot de meest kwaadaardige personen die ik ooit heb mogen aanschouwen, de zieligheid, de kinderachtigheid het ongelooflijke non-talent voor het aanvaarden van een verlies, etc etc deze puike heren bezitten het allemaal. Nu is Wiebe ook niet zonder zonden, als je bloedeigen kind klaar is met zijn grote boodschap en vraagt om hem te verschonen, dan doe je dat, zelfs al zou je in de virtuele wereld volop aan je E-penis aan het werken zijn, als je kind het uitschreeuwt en bijna smeekt om te stoppen met Donkey Kong dan zou ik dat toch op zijn minst ernstig overwegen, maar goed voor deze mensen bestaat (zeker als ze aan het gamen zijn) maar één ding: Donkey Kong en andere arcadegames. Toch kan je bijna niet anders dan op tal van momenten juichen voor Wiebe, oh wat gun je die man zijn record, wat voel je zijn pijn wanneer hij in tranen zit nadat een dubieuze videotape hem wereldrecordhouder af maakt en wat koester je een afkeer voor al de mensen die hem proberen tegen te werken. Zelden zo veel momenten gezien in één film waarvan je niet weet of je ze nu dieptriest of dolkomisch moet vinden. De meeste momenten hadden gewoon beide emoties in zich.

Absoluut 5* en kans om in mijn top tien te verschijnen.