Meningen

Leuke vormgeving op het randje van het technisch mogelijke, maar ik blijf toch op een magere voldoende hangen. Dan heb je nog zoveel visuele innovatie en sociale representatie (zwart, hispanic, vrouw, varken, noir, anime), die Amerikaanse kinderfilms kunnen en zullen nooit zichzelf lostrekken van de verplichte pacing van het verhaal, doorzichtige plottwist, ongrappige humor, emotionele ontwikkelingen van karakters en, worst of all, ingebedde normen en waarden.

Ik snap wel dat de huidige generatie jongeren

zoveel kampt met psychische problemen. Een film als deze verkondigt het typisch Amerikaanse adage van de slaag-garantie. Iedereen is overal toe in staat als hij maar diep genoeg gaat en blijft opstaan. Dat het onvermijdelijke falen toch arriveert kan dan alleen maar geïnterpreteerd worden als een gebrek aan doorzettingsvermogen. Iedereen die het wil, kan Spider-Man zijn. Die moraal is verstikkend, onrealistisch en het tegenovergestelde van feel good. Uiteindelijk wordt zelfs het samenkomen van verschillende universa voor het karretje gespannen van de Amerikaanse droom. Dat is echt absurd.

Het inspelen op wat tieners nu interessant vinden is wat doorzichtig gedaan. Een poster van Coloring Book van Chance The Rapper in de slaapkamer van de hoofdpersoon of een Times Square advertentie voor Starboy van The Weeknd... Daar schuilt weer dezelfde problematiek achter. In het eerste uur hoor je een alleen door hiphop geïnspireerde soundtrack, maar bij de uiteindelijke boss battle wordt toch weer terug gegrepen naar de vertrouwde bombastische klassieke muziek. Spider-Verse probeert je een uur lang het idee te verkopen dat je naar iets radicaal anders kijkt, maar onderaan de streep is deze film net zo clichématig - en dus vergeetbaar - als de anderen.