Meningen

Om te beginnen is deze film uitermate goed gemaakt, met name het acteerwerk is erg goed. Wat weinig mensen zullen weten, is dat veel van de mensen in deze film, die tot het neo-realistische filmgenre behoort, geen echte acteurs zijn, maar amateur acteurs. Dit maakt de acteerprestatie van de spelers nóg beter.

Deze film begint en blijft inderdaad vrij traag, maar dit is ook geen blockbuster actiefilm. Voor deze film moet je gaan zitten en niet te veel actie verwachten, omdat het een neo-realistische film is. De makers van de film wilden de werkelijkheid zo goed mogelijk weergeven (onder andere met mensen die niets van acteren afwisten).
Dit na-oorlogse verhaal speelt zich af in Italië en gaat over een man die geen werk heeft, maar wel werk kan krijgen. Tenminste, als hij een fiets heeft. Hij en zijn vrouw verkopen hun beddengoed om een verpachte fiets terug te krijgen, zodat de man aan de slag kan met posters opplakken. Op de eerste dag wordt zijn fiets gestolen als hij op zijn ladder staat om de poster op te plakken. Hij ziet het gezicht van de dief en rent hem achterna, maar uiteindelijk is de dief hem toch te snel af. Hij besluit naar de politie te gaan, maar dit levert uiteindelijk niks op. Daarna zoekt hij wat vrienden op om te vragen of ze hem willen helpen zijn fiets terug te vinden. Ze gaan naar de fietsenmarkt en kijken een lange tijd rond, maar vinden hem uiteindelijk niet. Later zien ze de dief op een marktplein en achtervolgen hem. Ze komen zijn woonwijk in, maar krijgen al snel ruzie met de buren van de dief en worden daarna weggejaagd. Na een lange tijd zoeken stuurt hij zijn zoontje met de tram naar huis, omdat hij een eenzame fiets zag staan en toch een fiets nodig heeft voor zijn werk. Hij wil de fiets stelen, maar dit keer wordt juist híj te pakken genomen door de eigenaar en omstanders. Door dit moment van onrecht krijgt de kijker een gevoel van medelijden en wordt nogmaals duidelijk hoe diep in de penarie de hoofdrolspeler zit.
Het einde sluit de nutteloze zoektocht af met een beeld van vader en zoon die een lange straat uitlopen, zonder fiets.

Deze film uit het neo-realisme laat zien hoe men met een simpel alledaags probleem een hele feature length film kunt vullen. De wanhoop van de man komt goed naar voren, mede door de sombere omgeving waar hij zich in bevindt: kale, zanderige straten van zijn woonwijk. De kleurloze (en niet alleen doordat het zwart-wit is) straten en de regen weerspiegelen zijn emoties en zorgen voor die wanhopige sfeer. Wat de armoede van de man en zijn gezin versterkt, is het moment dat hij en zijn zoon in een restaurant zitten te eten, maar slechts de goedkope gerechten kunnen betalen. Achter de jongen zit een rijkere familie die geen last heeft van de werkeloosheid en dus ook de duurdere gerechten kunnen bestellen. De twee jongens van beide families confronteren elkaar met hun situaties. De arme jongen, slechts een enkele mozzarella naar binnen werkend, tegenover de rijke jongen met een luxe pastagerecht. Door deze confrontatie tussen de twee klassen wordt er meteen een grote lading kritiek op de samenleving toegevoegd aan de (vrij) onschuldige film over een gestolen fiets. Door deze restaurantscène krijgt de kijker medelijden met het arme gezin, ook omdat de rijke jongen een arrogante houding aanneemt om hun klassenverschil te versterken.

De makers van de film wilden het leven van alledag laten zien, zonder het gebruik van jump cuts of andere manieren van het verkorten van de duur. Dat is de reden dat deze film wat traag overkomt, zoals bij de fietsenmarkt. Deze scène duurt vrij lang, maar is wel belangrijk voor de film. Dus als je deze film rustig op je laat inwerken en er goed voor gaat zitten, zul je hopelijk merken dat goede films niet altijd special effects of explosies nodig hebben.