Meningen

Een meeslepende film. Iemand is pas echt dood als hij niet meer herinnnerd wordt. Of misschien iets preciezer: iemand is pas dood als de dood verwerkt is, een plaats heeft gekregen in je dagelijkse bestaan. Dat is waar het naar mijn mening in de film om draait. Het verblijf van Suzan in de tussenwereld staat daar symbool voor. Zolang als de nabestaanden nog bezig zijn om het verlies van het meisje te verwerken (door zich terug te trekken: de moeder, door obsessief naar de moordenaar te blijven zoeken: de vader, door de dood van haar zusje niet te aanvaarden: de zus) blijft Suzie in de tussenwereld. Al naar gelang de herinneringen hefiger worden -prachtig verbeeld door de dorre, opbloeiende tuinroos in de hand van de vader- komt Suzie bijna letterlijk dichterbij. Een prachtige verbeelding van de emotie die het verlies van het kind met zich meebrengt. Zelfs haar kleine broertje voelt haar af en toe in zijn nabijheid. Noem het verlangen, noem het verlies. Het bijna slot van de film waarin de moordenaar sterft door toeval -daar houd ik het op- is de afrekening met het klassieke einde van een film over een sierial killer: hij wordt niet gepakt zoals in de meeste amerikaanse who-don-it's maar sterft een onverwachte dood die "iedereen" kan overkomen. De magistrale minutenlange durende thriller wanneer de moordenaaar de safe met daarin de lovely bones laat verdwijnen en daarmee in feite de herinnering definitief begraaft is treffend gekozen. Het nawoord van Suzie waarin zij iedereen een lang en gelukkig leven toewenst maakt het spirituele aspect in de film weer luchtig. Zo zie ik ook de rol van Suzan Sarandon die een bijna slapstick-achtige rol in de film vervult: neem het leven niet al te serieus maar ga zorgvuldig om met de mensen waar je om geeft en met je herinneringen. Een bewaarfilm.