Meningen

Ik typ niet vaak een bericht bij een film, maar gezien alle reacties hier doe ik dat bij deze film wel.

Ook al is deze film misschien niet geheel naar waarheid verfilmd en over gedramatiseerd (laten we aannemen dat hij nog steeds een soft!drug dealer was) dan nog toont deze film het soort racisme dat nog iedere dag (ik durf wel te stellen iedere minuut) op deze wereld voorkomt. Op het betreffende moment deed deze man niets illegaals. Overigens vind ik ook dat de film veel emotioneler aangezet had kunnen worden, wat de regisseur gelukkig niet heeft gedaan.

Een film als deze (er zijn er wel meer die het hedendaagse onder de opperhuid sluimerende racisme treffend in beeld brengen) is verplichte kost op iedere vmbo en andere middelbare school. Hopelijk behandelen we elkaar dan over enkele decennia echt als gelijken.

Normaliter schrijf ik hier geen recensies van films, want anderen doen dat veel beter dan ik. Gezien het lage aantal stemmen en reacties doe ik het deze keer toch.
Want om er maar meteen mee in huis te vallen: deze film heeft indruk op me gemaakt en is zeker het kijken waard. I.p.v. met name de focus te leggen op het hele Arab Idol traject (wat ik eerlijk gezegd verwacht had) gaat het grootste deel van de film over de jaren (vanaf zijn jeugd) ervoor. Er wordt dus veel meer aandacht gegeven aan de omstandigheden dan aan het opmerkelijke feit waar deze film over gaat. En dat is ook nog eens heel mooi in beeld gebracht. Natuurlijk worden er wat zaken gedramatiseerd (zo vraag ik me af of zijn zusje in het echt ook overleden is), maar het ligt er nooit te dik bovenop. De shots van de in puin geschoten stad komen regelmatig terug, maar worden subtiel en kort in beeld gebracht zonder dat je de indruk krijgt dat dit een film is die heel graag een boodschap wil brengen.
Maar, tjonge, wat kwam deze film bij me aan. Het zette me opnieuw aan het denken. Natuurlijk over hoe Palestina afgesloten is van de buitenwereld en de moeilijke leefomstandigheden die dat met zich meebrengt. Maar ook in z'n algemeen over de Arabische wereld. Een vehikel als Idols laat bij uitstek zien dat we op deze wereld allemaal nauwelijks verschillen en iedereen het beste van zijn leven wil maken.
En passant geeft deze film ook een inkijkje in hoe dingen "geregeld zijn" in Palestina. Het idee achter de bezorging van Wac Donalds vond ik zelfs soort van hilarisch, al is het natuurlijk eigenlijk schrijnend. Ook het verkrijgen van muziekinstrumenten blijkt een hele opgave.
Maar wat wat mij betreft zo goed gedaan is aan deze film is dat het niet de typische filmhuisfilm is die een bepaald soort ellende laat zien en je vervolgens mismoedig achterlaat. Deze film geeft ook een boodschap van hoop af. En de perfect gekozen balans tussen drama en vermaak/komedie maakt dat deze film beslist ook een relatief breed publiek zal aanspreken. Kortom, gaat dat zien.