Meningen

Gezien op het Film Fest Gent.

Zoals dat hoort op een filmfestival, werd de film aangekondigd door een spreker. Deze wees er ons op dat documentaires over muzikanten, schrijvers, etc. dikwijls niet meer zijn dan een marketingstunt. Welnu, dit is bij deze docu allerminst het geval. Nergens een relativerende quote over hoe schitterend Cave wel niet is, geen getuigenissen van mensen die verliefd zijn geworden op Cave en zijn muziek, niets van dat allemaal. Dit is een docu die enkele antwoorden biedt op het fenomeen Cave, die op zijn zachtst gezegd een niet erg bevattelijke figuur is. Zo gaat het o.a. over hoe de man zijn songs schrijft, zijn jeugd, zijn angsten, ouder worden, ...

De docu bevat meerdere muzikale uitspattingen, wat natuurlijk een pluspunt is voor de fans van de muziek. Maar ook voor de mensen die minder fan zijn van de muziek van Nick Cave & The Bad Seeds valt deze docu zeker aan te raden. Dit omdat Nick Cave gewoon een interessant figuur is, het allemaal erg goed in beeld is gebracht en er hier en daar een humoristische toets aan wordt gegeven.

De film beschrijft 4 verhaallijnen die allen op zich potentieel hebben om in een goede film te resulteren. Ik herhaal : op zich. En net daar loopt het mis. De verhaallijnen worden op een geforceerde wijze in elkaar verweven. Gevolg is dat de film niet als een coherent geheel kan worden gezien en het ritme van de film meerdere keren verstoord wordt. Een 'trage' film hoeft voor mij zeker niet minder boeiend te zijn, maar dan moet er wel een zeker ritme zijn, en dat was hier dus niet het geval. Ik vond de film dus met momenten wel degelijk saai.

De 2* die ik geef ontleent de film aan de mooie soundtrack en het visuele. Vooral de scène in de discotheek is subliem.Ook de acteerprestaties mochten er zijn.

Conclusie : Sommigen zullen dit zien als 4 voor de prijs van 1. Ik zie dit als 1 film versnipperd in 4 flarden.

Wat een zonde van mijn tijd!

Simpel verhaal over een simpele gijzeling. Dat alles in een kist wordt gefilmd, maakt het gewoon nog minder interessant dan het al was. Ryan Reynolds is verre van goed genoeg om 95 minuten onafgebroken in beeld te zijn. Verder bevat de film een heleboel ergerlijke details:

- In godsnaam, waar komt die slang bijvoorbeeld vandaan?
- En hoe kan die slang doodsimpel door een kier ontsnappen, alsof daar geen aarde hoort te zitten?
- Hoe kan het dat hij die zak met glowsticks, zaklamp, zakmes, ... pas vindt als de gijzelaar er hem attent op maakt?
- Waarom moet het altijd meer dan 5 seconden duren vooraleer hij zijn telefoon oppakt?
- En waarom in godsnaam belt hij niet terug als hij te laat was om de telefoon op te nemen - wat op zich ook al dikke bullshit is.
- Een paar keer zelfs negeert hij een oproep!
- Filmpjes uploaden gaat als niets, maar een simpel gps-signaal uitzenden lukt blijkbaar niet!

Als je jezelf respecteert, sla deze dan gerust over!

Drie elementen: rationaliteit, ambitie, druk.

Andrew is een rationele jongeman met een duidelijke ambitie.

Fletcher is het soort leraar dat alleen met het beste wil werken. Hij gaat op zoek naar het beste ensemble, en vooral naar de beste muzikant. Door zodanig veel druk op zijn leerlingen te leggen, scheidt hij al snel het kaf van het koren. Fletcher kiest zelf hoe hoog de lat ligt, zonder rekening te houden met de capaciteiten van zijn leerlingen. Zij die niet het nodige potentieel hebben, worden al snel aan de deur gezet. Is dit de beste manier om een groep jonge muzikanten op te leiden? Te zien hoe hoog je de lat legt zeker? How else is he gonna find another Charlie? Want dat is Fletchers finale doel, denk ik. Dat, en de softe aanpak uit de wereld helpen die in het beste geval tot middelmatige prestaties leidt.

De film is er naar mijn mening prachtig in geslaagd om de wisselwerking weer te geven tussen de rationaliteit van Andrew (ik verwijs naar het gesprek met zijn vriendin) en zijn ambitie en de druk die eraan vast hangt. Doorgaans slaagt Andrew erin om zijn doel voor ogen te houden en het nodige te doen om dichter bij dat doel te komen. Soms slaan bij hem de stoppen door en wordt het wit voor zijn ogen.

Twee uiterst interessante personages dus die bij mij op veel empathie konden rekenen. Te meer omdat de acteerprestaties ronduit excellent te noemen zijn. Ook de muziek is prachtig en de film bevat verdorie enkele straffe scenes.

Eén van de betere films die ik in tijden heb gezien!