Meningen

Zag hem ooit per ongeluk als 12 jarig jochie op RTL5 toen ik net een tv op mijn kamer had. De film kreeg het voor mekaar om me zeker een maand lang depressief te krijgen. Zoiets had ik nog nooit gezien. De absurditeit van deze film is op mijn huidige leeftijd al moeilijk te plaatsen, laat staan als je zo jong bent.

Heb hem later nog eens bekeken en hoewel veel minder shockerend, wist 'ie me weer te raken. Het is walgelijk, extreem en misselijkmakend wat we te zien krijgen, maar oh zo interessant. De film als geheel heeft weinig om het lijf. De vreemde acteerprestaties zijn erg kitsch bijvoorbeeld. Maar het gegeven biedt veel stof tot nadenken en inzicht. Met Salo trad Pasolini in de voetsporen van De Sade. Beide dalen af naar de diepste en donkerste krochten van de menselijke geest. De film is niet schokkend vanwege het feit dat deze gore dingen zichtbaar worden, maar omdat we een spiegel krijgen voorgeschoteld: dit is waar de mens, waar iedereen toe in staat is, wanneer wetten, normen en waarden niet meer (kunnen) gelden. Pasolini's relaas is politieker gekleurd en vormt vooral een aanklacht tegen het fascisme, waarbij hij dus inzoomt op het zinloze machtsspel dat getoond wordt. De Sade was vooral benieuwd naar de extremen in een mens. En hoe hard iedereen ook roept dat dit walgelijke shit is, men blijft gefascineerd. Om in Susan Sontags termen te praten: "Het is niet voor niets dat mensen langzamer gaan rijden bij een ongeluk." Geweld, gruwelijkheden, menselijke tekortkoming in de extreemste vorm zijn verwerpelijk omdat het ons confronteert met ons zelf.

Om maar ff moeilijk te doen.

Maar als een film me zo weet te schokken én boeien, verdient ie minstens 3 sterren.