Lilian Harvey

Over Lilian Harvey

Lilian Harvey werd geboren als Lilian Helen Muriel Pape op 19 januari 1906 te London. Haar moeder was Brits, haar vader Duits. Nog tijdens haar schooltijd in London nam ze, zonder medeweten van haar moeder, balletlessen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was de familie Pape in het Duitse Maagdenburg en kon niet meer terugkeren naar Engeland, zodat Lilian bij haar tante werd ondergebracht in Zwitserland. In 1923 woonde de familie in Berlijn. Niet lang daarna stond ze op haar eigen benen en volgde ze een opleiding aan de Deutschen Staatsoper. Rond deze tijd had ze ook haar eerste betaalde optredens als danseres in Hongarije en Oostenrijk. Als artiestennaam nam ze de achternaam aan van haar Engelse grootmoeder en ging vanaf nu door het leven als Lilian Harvey. Ze beleefde haar filmdebuut in Der Fluch (1924) van Robert Land, waarin ze een kleine rol had als het bijbelse peronage Ruth. In 1925 stond ze tegenover Otto Gebühr in Leidenschaft van Richard Eichberg. Haar optreden in de operettefilm Die Keusche Susanne (1926) betekende haar eerste samenwerking met Willy Fritsch. In totaal zouden ze samen te zien zijn in 12 speelfilms en uitgroeien tot één van de populairste filmkoppels uit de Duitse filmgeschiedenis. In 1930 brak ze definitief door in de romantische komedie Liebeswalzer van Wilhelm Thiele en had ze in hetzelfde jaar een rol in de succesfilm Die Drei von der Tankstelle, naast Willy Fritsch, Oskar Karlweis en Heinz Rühmann. Haar bekendste film is wellicht Der Kongress Tanzt (1931). Deze productie wordt gezien als één van de beste Duitse operettefilms. Lilian Harvey zingt Das Gibt's Nür Einmal, een lied dat uitgroeide tot een ware Duitse evergreen. In 1932 speelde ze aan de zijde van Hans Albers in Quick. Rond deze tijd toonde Hollywood ook interesse. Ze maakte haar Amerikaanse filmdebuut in My Weaknes (1933) van David Butler. Er zouden nog drie films volgen: My Lips Betray (1933), I Am Suzanne! (1933) en Let's Live Tonight (1934). De films kende echter weinig succes, waarna ze in 1935 terugkeerde naar het Nationaal-Socialistische Duitsland en was ze te zien in ondermeer Schwarze Rosen (1935), Glückskinder (1936), Sieben Ohrfeigen (1937) en Capriccio (1938). Frau am Steuer (1939) was haar laatste Duitse filmoptreden en tevens haar laatste film met Willy Fritsch. Ze was in de problemen geraakt nadat de Gestapo ter ore was gekomen dat ze nog steeds joodse vrienden ontving in haar villa. Ze verliet in 1939 Duitsland en emigreerde naar Juan-Le-Pins aan de Franse Côte d'Azur. Daar was ze te zien in haar laatste speelfilm: Miquette (1940) van Jean Boyer. Na de Duitse bezetting van Frankrijk vertrok ze wederom naar Hollywood, maar zou er nooit meer een film maken. Het nazi-regime ontnam haar in 1943 het Duitse staatsburgerschap. In 1946 keerde Lilian Harvey terug naar Parijs en zou ze de volgende jaren succesvol op tournee gaan naar ondermeer Scandinavië en Egypte. Haar terugkeer naar Duitsland vond plaats in 1949, waar het publiek haar nog niet vergeten was. In 1953 trad ze in het huwelijk met de Deense theateragent Hartvig Valeur-Larsen, maar in 1957 scheidde ze weer van elkaar. Tijdens optredens in Oost-Duitsland leerde ze Else Wirth kennen. Zij werd niet alleen haar vaste medewerkster maar ook haar levenspartner. In 1965 ontving ze de 'Filmband in Gold' voor haar verdiensten in de Duitse filmindustrie. In 1967 werd ze nog onderscheiden met een speciale Bambi. Lilian Harvey, die in haar leven altijd al last had van depressiviteit en psychisch erg breekbaar was, overleed, teruggetrokken in haar eigen hotel te Juan-Le-Pins, op 27 juli 1968 aan de gevolgen van leverfalen. Ze werd 62 jaar. Haar graf bevind zich op Cimetière de Rabiac in het Franse Antibes.