De Netflix-thriller Exterritorial heeft slechts een paar dagen nodig gehad om Tom Hardy’s Havoc van de eerste plek op de trendinglijst te stoten. Met een hoofdpersoon die in haar eentje een doolhof van macht en misleiding moet trotseren, weten kijkers niet wat hen overkomt en eerlijk is eerlijk: het einde van deze Duitse thriller is behoorlijk verwarrend. Tijd voor opheldering. Wat gebeurde er met Josh? Wie liegt er? En wat betekent ‘exterritorial’ eigenlijk?
Wat betekent 'exterritorial'?
De titel verwijst naar het juridische concept extraterritorialiteit, waarmee plekken worden bedoeld waar het nationale recht niet geldt, zoals een consulaat. In de film is dit zowel letterlijk als symbolisch: Sara’s zoektocht speelt zich af op een plek waar wetten, waarheid en realiteit vloeibaar zijn. Een ruimte buiten elke controle, behalve die van machtige mannen met iets te verbergen.
Sara Wulf (Jeanne Goursaud), een voormalig soldaat met PTSS na een fatale missie in Afghanistan, heeft een afspraak op het Amerikaanse consulaat in Frankfurt om haar werkvisum te regelen. Haar zoontje Josh is bij haar. Maar als ze hem even achterlaat in de speelkamer, is hij plotseling verdwenen. Niemand op het consulaat erkent zijn bestaan. Sara wordt neergezet als paranoïde en instabiel. Zelfs haar moeder gelooft haar niet.
Tijdens haar zoektocht in het gebouw ontmoet Sara een Russische vrouw, Irina (echte naam: Kira Wolkow), die beweert dat ze al maanden tegen haar wil wordt vastgehouden. Samen ontrafelen ze een samenzwering waarin een consulaatbeveiliger, Eric Kynch, een oude bekende uit Sara’s militaire verleden, een duister spel speelt. Hij blijkt verantwoordelijk voor de hinderlaag in Afghanistan waarbij Sara’s peloton omkwam en wil nu ook haar uit de weg ruimen.
Het einde van Exterritorial uitgelegd
Als Kynch niet toegeeft waar Josh is, ontvoert Sara uit wanhoop zijn dochter Aileen uit de crèche. Ze dreigt haar te laten stikken in een afgesloten ruimte als hij niet bekent. Toch weigert Kynch. Sara spaart het meisje en besluit een andere weg te kiezen: ze weet Kynch te isoleren en lokt een bekentenis uit. Met behulp van een kinderspeelgoed dat toevallig een opnamefunctie heeft (jawel), legt ze alles vast.
Kynch verklaart dat hij Sara expres op pad liet gaan, zodat hij haar kon framen voor Kira’s verdwijning en haar uit de weg kon ruimen als ‘instabiele moeder’. Dat hij daarbij ook nog zijn militaire rancune kwijt kon, was mooi meegenomen. Ondanks een schotwond weet Sara de opname af te spelen via het intercomsysteem. Kynch wordt gearresteerd, Josh wordt gered, en acht weken later zien we moeder en zoon op weg naar hun nieuwe leven in de VS. Blijkbaar was die nieuwe baan in Amerika toch echt. Al blijft het onduidelijk hoe geloofwaardig dat nog is na alles wat er is gebeurd.
Dus… maakt het allemaal wel sense?
Niet helemaal. Veel details blijven vaag. Waarom dacht iemand dat PTSS leidt tot het hallucineren van een heel kind? En sommige plotelementen, zoals het taperecordertje, vragen wel heel veel goodwill. In de slotscène hoort Sara een helikopter overvliegen. Heel even lijkt het alsof ze terugvalt in een oorlogstrauma, maar dan ontspant ze zich. De film suggereert dat haar PTSS onder controle is of in elk geval niet langer haar werkelijkheid beïnvloedt.
Ondanks het onsamenhangende scenario, biedt Exterritorial genoeg spanning, hand-to-hand combat en morele dubbelzinnigheid om anderhalf uur te blijven boeien. Verwacht geen strak script à la Taken, maar wel een paranoïde achtbaan vol adrenaline en wantrouwen.
Reacties (0)