Ontwikkeling van je filmsmaak

Haha supporteren voor de boogeyman, maar dan wel zitten huilen bij The Lion King.

@Eline: vanaf welke leeftijd was dat dan precies dat je met horror begon?

Dat heb ik wel met series. Wat horror betreft kan het niet eng of creepy genoeg zijn, maar geef me een 'vrouwenserie' a la Desperate Housewives of Grey's Anatomy, en ik lig als een klein meisje te janken in bed met mijn beer stevig tegen me aangedrukt.

Meisje van uitersten. Ach heeft ook wel wat. Mijn volgende vriendin mag die eigenschappen ook wel in zich hebben.

Groep 6/7 geloof ik, toen begon ik de serieuzere interesse te krijgen. In groep 8 werd het opvallend, toen was iedereen echt nog bezig met 'kinderfilms' en streef ik in de vriendenboekjes bij favoriete film: 'One flew over the cuckoo's nest' of 'Ginger Snaps'. Toen was ik helemaal 'anders', hehe.

Dat is een hele goede omschrijving van mij.

Veel, heel veel. Ik ben begonnen met martial arts en vooral ninja films (American Ninja ) en via MM is mijn filmsmaak zich pas echt gaan ontwikkelen. Toen ik hier net kwam, bestond mijn top 10 vooral uit actiefilms. Totdat ik Mulholland Dr. ontdekte ben ik bij de arthouse/independent terecht gekomen. Mijn top 10 bestaat vooral daar uit maar ik vind het ook erg belangrijk om te genieten van pretentieloos vermaak. De grootste ontwikkeling in mijn filmsmaak is dat ik vorm nu kies boven inhoud, terwijl dat in het verleden net andersom is. Al betekent dat niet dat ik niet kan genieten van films met ijzersterke inhoud en dat nogal vormloos is.

Qua pretentieloos vermaak hebben horror, actie en alle vormen van exploitation een warm plekje in mijn filmhart. Al sta ik eigenlijk overal voor open, of het nou een musical, een film met Hilary Duff of een docu is. Het belangrijkst vind ik eigenlijk dat ik van zoveel probeer te genieten, en de films die het niet pretenderen ook niet kapot te analyseren.

En bij jou trouwens? Ik zie jou nog steeds als een actiefanatic in optima forma zoals toen je destijds hier kwam, inmiddels ook wat verandert?

Mijn film ontwikkeling begon toen ik nog erg klein was ~8 jaar, 80´s Action Movies waren mijn favorieten met op de 2de plaats comedy films, dat was ongeveer in ´97. Rond me twaalfde heb ik mijn interesse uitgebreid naar Thriller en Horror films. Paar jaar daarna heb ik me aandacht pas verstrekt over bijna alle genres. Maar mijn favorieten zijn niet veel verandert, ik heb daarom nog wel eens moeite om weg te zappen als ik een 80´s/90´s actie filmpje tegen kom.

Tegenwoordig kan ik alles kijken en er van genieten maakt niet uit hoe slecht het is, maar ook al geniet ik van de ervaring zal het me niet weerhouden om de film achteraf te bashen

Dat is wel heel herkenbaar. Je houdt toch altijd een beetje nostalgische gevoelens bij films die je rond je 10e zag zeg maar. Films als Robocop, Terminator en The Running Man blijf ik gewoon geweldig vinden en als ik ze nu op tv zie betrap ik me erop dat ik ze altijd weer helemaal uitkijk.

Ik denk ook dat ik nog steeds het meest geniet van die films. Natuurlijk kijk ik nu heel wat meer genres dan toen, maar dat soort krakers staan voor 100% in mijn nostalgie top 10.

The Terminator is ook héérlijk nostalgisch. Ookal is hij veel minder goed dan je je herinnerde, het blijft toch topvermaak en sentiment.

Maar dat geldt dan voor bijna alle toppers in hun soort uit die tijd. Dumb and Dumber bijvoorbeeld blijft ook altijd grappig. Ook omdat dat 1 van de weinige films was die mijn pa met mij samen keek en we beiden dubbel lagen. Hij is niet zo'n filmliefhebber, dus dat soort dingen blijf je je dan herinneren.

Minder goed dat je je herinnerde? Ik heb hem vorig jaar nog eens gezien, blijft een absolute topfilm, ook 26 na dato. Nu eigenlijk al 27 jaar...

Bij mij is mijn smaak enorm veranderd en uitgebreid, maar het vermaak van vroeger weet me ook nu grotendeels nog te vermaken. Een film als The Lion King is tegenwoordig nog net zo magisch als toen in de bios.

Ja The Lion King was ook 1 van de weinige keren dat we met het hele gezin naar de bios gingen. Maar dat soort films vind ik nu ook niet slechter dan vroeger. Die smaak is precies hetzelfde gebleven.

Mijn beste herinnering is denk ik Titanic in de bioscoop zien. Zelden maakte een film op het grote doek zon indruk op me. Zoiets blijft je ook je hele leven bij. Die titel staat nu nog op nr 2 in mijn top 10. Films als Lion King en Titanic vorig jaar nog gezien en ze blijven gewoon. Maar ik vind het daarnaast wel belangrijk om je te blijven ontwikkelen. Tegenwoordig sta ik voor bijna elk genre en elke film over die me als tip wordt gegeven. Alleen musicalfilms en dansfilms enzo sla ik graag over. Mamma Mia vorig jaar kijken was nou geen succes...

Nee, maar daar noem je ook iets.

Misschien is mijn top 10 daarin wat misleidend, maar het is dan ook vooral een statement (het zijn effectief 10 toptitels voor mij persoonlijk, maar ik had het evengoed wat verscheidener kunnen maken). Die films behoren namelijk tot het het meest ondergewaardeerde genre die je maar kan denken omwille van zoveel misvattingen en vooroordelen waar het mee te kampen heeft. Door 10 ('simpele') actiefilms in mijn top 10 te steken breek ik als het ware een beetje een taboe.

Als men dan ziet dat zo iemand ook bv een Kubrick weet te waarderen zorgt dat vaak voor een soort shockeffect of vallen er op zijn minst wat vooroordelen omtrent het genre en hun liefhebbers weg. En daarbij zijn er al genoeg top tiens met de gebruikelijke Godfather/Braveheart en andere top250 titels.

Wijze woorden trouwens van je Naomi, quasi helemaal mijn idee.

Titanic was nou ook net toevallig een film die we met het gezin en oomsie hebben gezien haha.

Ja dat was een hele happening. Denk dat je dat soort filmtitels ook nooit meer slecht gaat vinden.

Moet trouwens zeggen dat ik, en waarschijnlijk velen hier, m'n smaak voornamelijk heb doorontwikkeld door MovieMeter. Geen idee waar ik hiervoor mijn film info vandaan haalde, waarschijnlijk niet. Toen was het puur huren en kopen op basis van hoesjes en verhaaltjes op de achterkant.

Mijn martial arts smaak is trouwens ook veranderd. Vroeger was het alleen Jackie Chan die ik kende, vind het nog steeds één van de beste acteurs in het genre, vooral de oude films, maar heb inmiddels een veel brede smaak met als favoriet Jaa's films.

Titanic keek ik erg lang tegenop, heeft wel een paar jaar geduurd. Vooral door de speelduur, maar ik zag toen het laatste uur een keer op tv en de volgende dag meteen de film in zijn geheel gekeken. Was best leuk, al sprak het romantische me dan weer minder aan.

Ontwikkeling? Tja moeilijk te zeggen. Als je zegt dat je meer genres kunt waarderen en er ingegroeid bent kun je inderdaad spreken van een ontwikkeling. Zo kon ik vroeger niet veel met het spaghetti western genre. Maar door een ontwikkeling in mijn smaak ben ik het toch erg gaan waarderen. Mijn liefde voor de film is begonnen met vooral de Star Wars films en de actiefilms uit de jaren tachtig en negentig. Actie is een genre waar mijn liefde altijd voor blijft. Daarin maak je dus niet echt een ontwikkeling door.

Ik denk dat je anderzijds ook kunt spreken van een uitbreiding van je filmsmaak. Je weet immers al, door andere genres te proberen, wat je zo ongeveer goed vind of niet. Maar krijg je daardoor ineens een andere smaak? Dat denk ik niet. Je filmsmaak is er immers al. Je ontwikkeling zit dan denk ik alleen in het feit dat je meer gaat proberen/waarderen, zonder daarbij je originele smaak waaruit de liefde voor film is ontstaan uit het oog te verliezen.

Mijn liefde voor film is al heel vroeg begonnen. Ik geloof toen ik en jaar of zeven was. Dit is natuurlijk begonnen met vooral Disney films als Mary Poppins, en later The Lion King. Later werd dat actie. De videotheek was aan de overkant van de straat waar wij toen woonden. Elke zaterdag dus filmpjes huren. Alle Schwarzennegger en Stallone films huren natuurlijk. Daaruit is mijn liefde voor de actiefilm onstaan. De eerste horror film die ik zag was Hellraiser 2, daarvan heb ik slapeloze nachten gehad. Toch was het ook intrigerend, en daardoor ben ik meer horror films gaan kijken.

De echte 'ontwikkeling' kwam toen ik op mijn 16e-17e voor het eerst Wild at Heart op tv zag. Ik was meteen verliefd op de film. Toen kwam het dat ik meer onconventionele films ging kijken. En toen kwam Apocalypse Now een heel aantal jaren later op tv, daarna ging ik steeds meer op zoek naar titels die minder bekend waren bij het grote publiek. Daar is ook mij herontdekking van het spaghetti western genre gekomen met Leone's Once Upon a Time in the West. Later ben ik dus meer van Leone gaan proberen en heb ik mijn favoriete film ontdekt. De nummer 1 uit mijn top 10. Toen ik me meer wilde verdiepen in die film ben ik op moviemeter terecht gekomen. Daar heeft mijn smaak een echte ontwikkeling door gemaakt. Hier heb ik veel films ontdekt waar ik voor MM nog nooit van gehoord had zoals Mulholland Dr. en 2001. Zodoende ben ik ook meer genres gaan waarderen en steeds meer uit gaan proberen. Naast de Amerikaanse/Engelse films ook veel films uit Frankrijk, Rusland en Aziatische films gaan ontdekken. Ik ben dus meer genres gaan waarderen en zo is mijn smaak ontwikkeling eigenlijk tot stand gekomen. En ik zet nog vaak eens een actiefilm op, want dat blijft toch mijn eerste film liefde.

Mooie uiteenzetting van je persoonlijke cyclus DVD-T. Zitten herkenbare dingen in voor mij.

Trouwens leuk om te lezen dat er blijkbaar nog vrij veel mensen zijn waarbij die goeie ouwe actiefilms een niet geringe rol spelen in hun filmpassie in de loop der jaren, en het genre nog steeds een warm hart toedragen.

mijn film smaak in in de loop der jaren flink breder geworden.

Eerst was het alleen maar misdaad, horror, actie, SF, thriller

Nu kijk ik ook komedie, en een goede drama, western en avontuur.

Maar mijn grootste doorbraak was de zwart / wit film.

Het grappige is dat mijn filmsmaak, nadat die de afgelopen jaren de breedte in ging ik nu juist weer een periode heb waarin ik erg veel plezier beleef aan de Hollywood actie en Low budget horrors uit de jaren 80 en begin 90. Ben nog steeds wel breed georienteerd, maar het exotische is er wel een beetje af als het gaat om wereld cinema.

Ben begonnen met alleen actie a la James Bond en komedie en ondertussen is het

-Horror (Blood and Gore)

-Thriller (vooral psychologisch)

-Film Noir

-Sci-Fi en zo veel meer...

Het enigste wat ik nog steeds moeilijk over mijn keel kan krijgen is Drama, ik kan het zien maar kan niet tegen al de emotionele gedoe in een film...of een film met ziektes..nee dank u .

Niet echt een ontwikkeling in genre meegemaakt maar kijk er wel totaal anders tegenaan. Ben nu echt iemand van het audiovisuele. Soundtracks, audio landscapes, die mij fascineren maken dikke kans op 4.5-5*. Films met een eigen gezicht, een uitgesproken style (soms gebonden aan regisseurs, zoals Snyder of Iskanov) doen het ook meteen goed.

Verhaal moet compleet op de achtergrond blijven, film moet me meevoeren met beeld en geluid en niet met informatie. Sowieso heeft het een 'ziel' nodig, geen lopende band werk. Wat duidelijk moet zijn is dat de regisseur er z'n eigen ding mee doet en zich niet vastlegt aan bepaalde 'cinema regeltjes' of gebonden aan censuur, om een zo'n groot mogelijk publiek te bereiken dus..

Vroeger was dit absoluut niet zo. Gewoon de horrorhoek bij de moviemax induiken en de eerste titel met het woordje 'Dead' of 'Blood' erin...dat werd 'm! Mooie tijden, die eigenlijk niet eens zoveel zijn verandert. Ik kijk nog steeds continue low budget 'crap' en ben nog steeds helemaal weg van horror, sterker nog... het wordt voor mij steeds leuker. Zeker omdat ik een liefhebber ben van moderne (horror) cinema maar ook erg veel heb met de jaren 70 en 80, waardoor ik altijd wat nieuws te ontdekken heb.

Het is alsof ik mijn dagboek lees, zo was/ben ik ook. Heerlijke passie.

Nou, ik kan niets anders dan stellen dat de Spaghetti westerns van Leone volledig aan je bovenstaande wensenpakket voldoen. Qua sound design gaat er weinig boven de eerste 15 minuten van Once upon a time in the West, maar ook eigen stijl, weinig verhaal, eigen ding doen....... Ik voorzie een smaakontwikkeling....

Het moet wel de sound hebben die ik tof vind he, die is het liefst electronisch . En bovendien (misschien wel het belangrijkste) is de setting voor mij essentieel, western settings vervelen me nogal snel, ook al wordt het interessant aangeboden (red dead redemption bijv. voor de gamer onder ons)

Ik heb ook een periode gehad dat ik alleen maar horror keek, en de meest vreselijke dingen leuk vond om te kijken. Begon bij mij vanaf 12 jaar ongeveer, en vanaf mijn 20ste ongeveer is dat helemaal omgeslagen. Vind veel horrors te smerig, kan wat gore betreft echt enorm weinig meer hebben en vooral martelscénes zijn niet voor mij weggelegd. Zie daar ook het nut niet meer van in, om dat leuk te vinden, snap niet zo goed waarom dat vermakelijk is om naar te kijken.

Ik ben eigenlijk wel altijd gek geweest van romantische films, en daar kan ik me nu nog steeds prima in vermaken. Maar ik merk wel dat mijn liefde voor animatie is gegroeid de laatste jaren. Ik ben sinds een paar jaar een enorme fan van Disney, en die liefde lijkt alleen maar groter te worden, en ik kijk momenteel ook het liefst films waarvan ik een goed gevoel krijg. Heerlijke zoetsappige films, met een mooi einde. Maar ik kan natuurlijk ook nog genieten van andere genres zoals drama, komedie, thriller en sinds kort ben ik ook helemaal weg van horrors uit de jaren 70 / 80. Die hebben toch dat beetje extra sfeer (vaak) en een bepaald soort spanning en niet teveel gore. Eigenlijk precies wat ik wel kan hebben. Ben daarbij ook nog een groot fan van anime, films uit bijvoorbeeld de Ghibli studio of van regisseur Shinkai, kan ik echt van genieten. Prachtig om te zien. Ook de meeste blockbusters pak ik wel mee.

Waar mijn interesse weinig naar uit gaat, zijn Japanse films, Misdaad, oorlog en vele arthouse films. Heb wel een periode gehad dat ik een aantal Japanse films heb gezien, maar dat is achteraf toch niet mijn ding gebleken.

De grootste ontwikkeling van mijn filmsmaak is dus toch wel met horror en animatie geweest. Van het vele kijken van de meest gruwelijke horrorfilms, kijk ik nu vrij weinig meer, kan niet veel hebben qua gore en ben meer bezig met horrors uit de jaren 70/80. En mijn liefde voor animatie is enorm gegroeid, en daarbij ook zeker mijn favoriete genre.

Mooi gezegd. Je mag nog het mooiste verhaal, de slimste dialoogjes of de beste plotontwikkeling hebben, het audiovisuele blijft de stuwende kracht in film die alles doet loskomen of juist blokkeert wanneer het daarin tekortschiet (stel je maar eens je favoriete film voor zonder die mooie muziek of ook maar met andere shots die het verkeerde benadrukken). Cinema is beeldtaal.

BEn ik totaal niet mee eens.. cinema is literatuur (of lectuur)

Daar heb je toch boeken voor?

Gekke top 10 heb je dan als je cinema literatuur vindt .