Education Sentimentale (1962)

Er bestaan er heeeel veel van : films die aan de havenkant spelen...ik doe het niet opzettelijk, maar dit blijkt er weer eentje te zijn. Zij het in bescheiden mate : alleen aan begin en eind, maar dan wel in "le" havre, heilige grond voor poëtisch realisme buffs...al was er zo te zien tussen de oorlog en begin jaren 60 wel het nodige gedaan aan de lay out. Of misschien leek dat maar zo.

Hoe dan ook : niet het hoofdpunt en het betreft hier verder waarschijnlijk niet eens een eerbetoon van auteur Astruc, een man die gekender is- hij leeft nog- vanwege zijn theorie over de camera stylo dan vanwege de praktijk. Ik ben althans nog niet overdreven onder de indruk geraakt van zijn films, die toch behept zijn met een soort...academisme. Moeilijk precies er de vinger op de te leggen maar het komt altijd wat geforceerd en onecht over.

Dat wringt hier te meer omdat het een onvervalst melodrama betreft au fond, met een wat misleidende titel: het betreft hier GEEN verfilming van de gekende Flaubert klassieker, maar een volgens de credits "vrije interpretatie van de personages "! . Wat uiteindelijk blijkt te betekenen dat de film niet meer met het boek gemeen heeft dan de titel, en de protagonisten slechts dezelfde namen dragen.

Die voornaamste protagonist is dus Brialy als Frederic het provinciaaltje dat in de verdorven grootstad zijn illusies gaat verliezen via de verplichte verraderlijke Grote Liefde, in casu Nat als mevrouw Arnoul, getrouwd met de droogstoppelige Auclair. Helaas is de tante bij wie Frederic inwoont- cougar Addams- op de hoogte van deze liefde, die zij uit jaloezie begint te saboteren...

Tamelijk triviale kost in feite, daar waar Flaubert behalve het liefdesverhaaltje ook nog een flinke dosis maatschappijkritiek en politieke geschiedenis propte, er het verhaal van een generatie vertelde, daar waar de film op mij niet overkwam als proto 68 of politiek geladen . Bovenal echter deed Flaubert dit met ironie, en Astruc niet. Ja, wat lomp sarcasme als b.v. oompje wegduikt voor Auclair die op bezoek komt en dergelijke kritiek op de "bourgeois "benepenheid en kleinzieligheid, maar de "soap" wordt gebracht met bloedige ernst. Grootste verschil echter is dat Astruc de held totaal niet ironiseert, wat Flaubert wel continu deed. De brave jongen wordt hier bijna voorgesteld als een superieure, nobele ziel...en wordt dan nog vertolkt door Brialy , die ik liever zie als gladde galbak en niet als fluisterende, infatuated, geaffecteerde jongeling. Misschien of wel zeker was- ik durf het bijna niet te zeggen- Leaud beter geweest, was dan ook komischer geworden. *

De visuele stijl trouwens lijkt door Antonioni beinvloed te zijn, wat aan begin en eind meest opvalt met die trackingshots van eenzame zielen , totaalfocus misschien niet maar toch zien we de personages vaak duidelijk afgetekend tegen een immer bedreigend landschap. Of dat nu de grootstad bij nacht is, de haven, het- gelukkig mistige- woud, of zelfs het zomerse Normandische strand waar Brialy plots stuit op resten uit een duister verleden...

Maar uiteindelijk was me dit veel te veel Frans praatdrama in de grote stijl, en had ik dan nog liever het boek herlezen.

*: en verrek: die Leaud speelde Frederic in een mij verder ongekende teevee serie uit 73.

Vandaag te zien op TV > TV5Monde > 21:00 uur

Veel geneuzel en slaapverwekkende liefdesverklaringen- en ontkenningen door lege personages.

De mooie actrices wisten mij nog te animeren om niet af te haken., maar een tour de force was het wel.