Na Pian Hu Shui (2014)

Was best wel benieuwt naar een indie-filmpje uit China (dus niet Hong-Kong dit keer) en ben met een groepje deze gaan zien op het IFFR, en ja... wat moet ik hier van zeggen...

Het verhaal opzich is goed, maar de film is echt zo traag als stroop en word op den duur behoorlijk saai en oppervlakkig. Natuurlijk is het nu wel eens anders... dit is nou geen Indie-filmpje met allemaal zonnige sferen en de bekende van Sant-locaties... Nu moeten we het met de meest depressieve, troosteloze shots van een een of ander bij elkaar geraapt communistisch gehucht van China doen. Opzich niet erg, maar er mocht wel een beetje meer bite in komen. Je ziet voornamelijk echt, letterlijk, ellenlange oninterressante shots van 3 (of 1 van de 3) hoofdpersonage's die stilstaan, een beetje bewegen, een beetje bier drinken, een beetje rukken achter de computer, pas na 5 minuten antwoord geven op een vraag van de andere personage na een beetje dom vooruit te staren, een beetje hangen, zakken, wurgen hier, een beetje hangen, zakken, wurgen daar.... Bovenal is gevoel en emotie in deze film (wat ik gewend ben bij coming of age) ver te zoeken.

En dat is gewoonweg erg jammer en weet daardoor ook niet te raken of te boeien. Of de regisseur moest echt het letterlijk van de troosteloze sfeer hebben, maar dat werd vaak genoeg veel beter gedaan in andere films. Ik kon me hier helaas niet in bekoren.

2,5*

Misschien is mijn 1,5* wat radicaal maar dit was dan ook wel het schoolvoorbeeld van een compleet lege en levenloze filmervaring. Nu hoeft niemand mij te vertellen dat leegte heel mooi kan zijn in film, ben niet voor niets groot fan van cineasten als Tsai Ming-liang, Kim Ki-duk en Hiroshi Ishikawa. Maar als er geen enkele moeite wordt gedaan herkenbare/menselijke situaties te creëren of de personages iets van gevoel of geloofwaardigheid mee te geven houd het al snel voor me op. Zelfde geld voor een thema als verveling (hier spreekt iemand wiens favoriete stroming in de indie mumblecore is) maar steeds naar 10 minuut (het leek wel een wedstrijdje ''hoe lang kunnen we ze maken'') durende statische shots kijken van iemand die met een tuinslangetje een mannequin af staat te spuiten of op een stoel zit te wippen terwijl hij porno kijkt zijn verre van interessant, dat kan ik hier thuis ook. Dan kost het me alvast geen 11 euro. Het enigste nadeel is dat ik er niet zulke mooie plaatjes van gebergtes bij heb. Komt ook nog bij dat die 115 minuten met een gevoel van honger, slaap en duizeligheid meer als 511 aanvoelde. Daar krijg je droge reacties als die van mijn voorganger ''hey, die tv heb ik ook'' van. De meneer op de rij voor mij die steeds 'ssssshhht'' of ''heyyyy'' naar me riep toen ik even iets naar mijn vrienden, of zei naar mij, fluisterde kan lekker in de stront zakken! Tegengeluid is meer dan welkom...

Mooie melancholische overpeinzing die Yang hier schetst, vooral in combinatie met een gemoedelijke sfeer en de prachtige longtakes. Yang maakt uitstekend gebruik van zijn omgeving en het is heerlijk om vanuit de stad in de sereniteit die het pension biedt terecht te komen. Ook typisch aziatisch, niets-aan-de-hand cinema maar toch met hele sterke levensbeschouwende thema's. Only in Asia.

Het is dat het mensen op een verkeerd been zou zetten, maar ik zou hier bijna komedie boven willen hebben. Niet een waarom je hard moet lachen, maar wel een die subtiel en liefdevol lichtjes spot met de hoofdkarakters. En dat zorgde voor twee uur een glimlach op mijn gezicht. Hoe Heng Yang, al spelend met verwachtingspatronen, de tussenfase in het leven va Ah Li verbeeld. Bijvoorbeeld door hem in het mooie, maar saaie dorpje aan het water te laten zitten. Waar niks gebeurd. Dan komt er in de verte een boot aan, actie!, er gebeurt iets. Maar de boot vaart heel droog voorbij. Briljant getimed ook.

Ik zag van Heng Yang eerder zijn fascinerende (en nog veel tragere en vrijwel plotloze) debuut Betelnut. Ik wist destijds niet helemaal wat ik ermee moest, maar heb de film altijd onthouden. In deze derde film is hij veel verder. De film ziet er echt stukken beter uit. Komt veel zelfverzekerder over en het iets duidelijker plot werkt prima. Inclusief optimistische epiloog, waarin te zien is dat het doelloze in Ah Li's leven een fase was, misschien wel een verwerkingsproces, maar ook iets dat hij achter zich heeft gelaten.

Fraaie film.

4.0*