Edén (2014)

Deze debuutfilm van Elise Durant verteld een persoonlijk verhaal, losjes gebaseerd op een deel van haar leven en dat maakt het des te meer jammer dat het allemaal niet levensecht aanvoelt. De raamvertelling met de moderne setting afgewisseld met scènes van toen de hoofdpersoon nog jong was is verre van origineel, maar had potentie. Durant had dit echter nauwelijks slechter aan kunnen pakken. Vooral de scènes met het kind in de eerste helft waren tamelijk afschuwelijk. Het idee van een onschuldig kind dat dingen ziet die ze door haar leeftijd niet begrijpt is een cliché dat me nooit zo heeft aangesproken, maar Durant maakt het wel erg bont. Op een gegeven moment is het een de ene na de andere statische scène waarin het meisje ergens loopt, vervolgens zwijgend kijkt naar iets pijnlijks of ongemakkelijks dat de volwassenen doen, om er dan niet op te reageren. Steeds dat blanco gezicht. De volwassenen reageren ook zelden op een kind die getuige is van hun zaken. Het voelt als nep en geforceerd aan en doordat het zo vaak gebeurt wordt het lachwekkend.

Het wordt iets interessanter als vader en dochter op reis gaan, maar echt leven gaat het nooit. Op een gegeven moment bedacht ik me dat dit verhaal razend spannend zou moeten zijn, maar zo voelde het nooit. De toon is te kalm, de acteurs zijn te relaxed en de film mist te veel sfeer om echt onder de huid te kruipen. Het mist ook wel een beetje visie, een verhaal als deze verdient meer dan een behandeling volgens het filmmakershandboekje. Het is dan ook des te vreemder eigenlijk dat dit een semi-autobiografische film is. Dat haar vader in elkaar geslagen was langs de kant van de weg is een werkelijke herinnering van Durant en ook zij is gevlucht met haar vader. Dat maakt het toch des te meer teleurstellend dat het zo'n emotieloos geheel is geworden.

Wel waardeer ik de keuze om in ieder geval voor een lange tijd bijna alles suggestief te houden en de context van veel wat plaatsvind aan de kijker over te laten (later krijgen we wel gewoon uitleg overigens). De film is te simpel en wat er gebeurt ligt te voor de hand om ook dit echt uit de verf te laten komen, maar het is een aardige poging. Alleen bij de hedendaagse scènes wordt het hierdoor wat saai, zo af en toe.

Het is toch lastig soms, zo'n regisseur bij screenings van matige films. Je merkte de passie van Durant, de trots voor de film en het plezier waarmee ze het gemaakt lijkt te hebben. Maar waarom zie je van al die dingen niets terug in het eindproduct?
2*

Vooraf had ik het met Mochizuki Rokuro en beavis erover dat Edén (of Eden zonder streepje) niet echt een originele titel is. Zo blijkt, want IMDb heeft 54 films met alleen dat woord als titel, waarvan er maar liefst vijf het bouwjaar 2014 hebben.

Het plot is te conventioneel om echt te boeien. De vorm en het rustige tempo zijn aardig, maar verre van echt bijzonder. En hoewel ik Will Oldham erg graag zie, maakt de film eigenlijk niet al teveel indruk. Het was een aardige rustige film in de ochtend, maar wat ik toen al aan voelde komen merk ik nu al, het zakt allemaal vrij snel weg en maakt geen blijvende indruk.

3.0*