La Ville-Bidon (1971)

Ze bestaan alweer een tijdje : prachtwijken...toen deze film werd gemaakt nog zonder aanhalingstekens, maar iemand met een beetje gezond verstand had al kunnen begrijpen op welk fiasco deze stedebowkundige utopieen uit zouden draaien. Baratier was zo iemand.

Hijzelf kwam op de idee voor de film die in fases werd gedraaid tijdens de bouw van nieuw Creteil eind jaren 60/ begin 70. Het begon als een teeveedocu die le décharge heette, werd in 71 overgedaan als film maar mocht niet gereleased worden vanwege...censuur ! En ging pas in 76 in première in de bios onder de huidige titel.

Het betreft hier dus een docu/fiction in de traditie van Rouch incl. antropologisch/ soosjoloogiese invalshoek, zich focussend op de subcultuur van de ferrailleurs/ caisseurs, in schroot handelende pikeys dus. Deze lieden wilden echter zelf niet voor de camera en ze worden vertolkt door acteurs als Duval en zijn lief hier Lafont, met gefingeerde en gedramatiseerde gebeurtenissen.

Behalve die acteurs ook wat intellectuelen en andere hotemetoten die- overdubd en wel- als vriendendienst kwamen opdraven onder wie de gekende avantgarde compnist Pierre Schaffer, deze lieden vertolken hier corrupte politiekers en vastgoedmafiosi. Baratier zelf gaf zich de rol van soosjooloog/ nuttige idioot die zonder het te weten fungeert als boodschappenjongen voor de bonzen.

Dat Baratier- terecht- weinig fiducie had in deze stadsvernieuwingsprojecten moge duidelijk zijn, maar wat er daarvoor stond was ook geen idylle: een slum in hartje Europa bevolkt door marginalen, asocialen en immigranten zonder voorzieningen. Salonintellectueel Baratier echter zag er echter schijnbaar een alternatief in voor de burgermanslevenswijze en bezingt zijn verschoppelingen als een soort bohémiens die het verdommen zich te conformeren aan de burgerlijke orde.

Voor de beelden huurde hij de gekende Cloquet in die jullie ook kennen van zijn samenwerkingen met Bresson, Demy, Polanski- Oscarwinnaar zelfs- enz., opgezet als een docu maar met enkele bizarre sequenties zoals de semi- Roucheske schetsen van het ferrailleursleven rondom een vuilnisbelt waar ze een soort eigen religie hebben gecreeerd, incl. merkwaardige begrafenisrituelen en paringsdansen in wat bijna een musical wordt met schroot als brass. Op het eind wordt het ook nog een soort krimi meets melodrama, maar dat is allemaal nogal zwak uitgewerkt eigenlijk.

Tenslotte volgt het motto uitgesproken door een dronken lumpenpauper : " deze zooi ( dwz. de nieuwbouwflats ) is binnen 20 jaar verrot ". Dat was nog optimistisch...enfin, als film is het niet zoveel maar wel een interessant document over een vergeten stukje geschiedenis en heden.

Genoeg geluld, u kunt het allemaal zelf zien dankzij de DVD die is uitgebracht samen met docu "la crise du logement " van Dewever ( sic ) uit...56 ! De vooruitgang schrijdt voort. Kan uiteraard worden gedownload met fansubs.