Goodbye World (2013)

Serie Revolution.

Teveel saaie stukken die niks toevoegen aan het geheel

dit is natuurlijk het vervolg van The Philosophers (2013)

Saaie praatfilm dat meer gaat over de problemen onderling dan over de "apocalyps". Oninteressante prietpraat tussen vrienden en geliefden. Het kleine gedeelte dat gaat over de "apocalyps " is ook niet erg geloofwaardig, en het acteerwerk is matig tot slecht. Net aan 2½ ster

Als ik ooit een apocalyps moet meemaken tijdens mijn kortstondig bestaan hier op aarde, dan hoop ik dat het er eentje is die de vorm aanneemt zoals hier getoond in “Goodbye World”. Deze apocalyps, die getriggerd werd door een zich snel verspreidend virus in een text-message, ziet er redelijk onschuldig uit. Een paar fragmenten van een panikerende en rebellerende bevolking. Eigenlijk zijn het beelden die we dagdagelijks in de media te zien krijgen. In de verte is er een enorme rookpluim te zien. En verder dagen er twee verloren gelopen militairen op die zogezegd een basiskamp willen oprichten en is er een commune in de nabijheid die het recht opeisen om te beschikken over de medicijnen. Het is eerder de onderlinge relaties tussen de hoofdrolspelers die nogal apocalyptisch verlopen. Het lijkt wel alsof in deze film de laatstejaars opgave uit “The Philosophers” in praktijk wordt toegepast.

“Goodbye World” gaat eigenlijk over een reünie van een aantal 30’ers die samen opgroeiden maar uiteindelijk hun eigen weg zijn gegaan na verloop van tijd. James (Adrian Grenier) en Lilly (Kerry Bishe) zijn twee moderne hippies die voorzien hadden dat een dergelijke mondiale ramp zou gebeuren en zich teruggetrokken hebben, samen met hun lieftallige Hannah, ergens in de bergen en een zichzelf bedruipend eco-huis hebben opgericht. Een doodgewoon woonhuis voorzien van voldoende voorraad,medicijnen, tuinbouw en energie voorzieningen. De dag dat het tekstbericht “Goodbye World” wereldwijd wordt doorgestuurd en een begin is van een wereldwijde cyber-aanval waardoor het telefoonverkeer, datacommunicatie en elektriciteitsvoorzieningen uitvallen, arriveren Nick (Ben McKenzie) en Becky ( Caroline Dhavernas). Nick is een voormalig zakenpartner van James en heeft in het verleden ook een relatie gehad met Lilly. Tevens mogen ze nog de volgende oude vrienden verwelkomen : Benji, een radicalist die een tijd in de gevangenis heeft gezeten voor brandstichting en ondertussen begeesterd lezingen geeft, Ariel (een soort groupie van hem) vergezelt hem, Laura is een medewerkster in de politiek die blijkbaar een seksschandaal had met één of andere senator en Lev is een intellectueel computerexpert die wel eens aan de basis zou kunnen liggen van deze globale cyberaanval.

Alles begint in een gemoedelijke en vriendelijke manier. Het lijkt op een doodgewone reünie waarbij aardig wat wordt afgedronken bij het avondeten en herinneringen worden opgerakeld. Tevens lijkt het er wel op dat men op een constante manier gebruikt maakt van de zelfgekweekte marihuana in de serre. Bij momenten lijkt het wel alsof iedereen er high en suf geblowd bijloopt. Na verloop van tijd beginnen de gemoederen op te lopen en worden de onderlinge conversaties bitsig en vlijmscherp. Iedereen begint te beseffen dat de andere op een bepaalde manier in de tijd veranderd is en dat de meningen niet meer zo synchroon lopen. Uiteindelijk verzeilen we in een kakofonie van oeverloos gezwam en gefilosofeer waarbij men het aanboren van politieke opinies en persoonlijke onderwerpen niet schuwt.

Ik vond het wel vreemd dat ondanks het feit dat er blijkbaar een samenleving in elkaar aan het storten is, een motorbende de lokale supermarkt heeft ingepalmd en abnormaal hoge prijzen aanrekent, twee militairen vervaarlijk met hun wapens rondzwaaien en dreigende taal uitspreken, men toch kalmpjes zijn tijd doorbrengt in een jacuzzi in de tuin om rustig te keuvelen over de groei van haren op een teelbal. De Apocalyps die aan de gang is op dat moment, lijkt dan plots een banaal en onbelangrijk evenement. Ik kon me niet aan de indruk ontdoen dat het niet een cyberaanval zal zijn dat onze wereld om zeep zal brengen, maar eerder het vreselijk navelstaren en het uitvergroten van persoonlijke issues van bepaalde narcistische individuen.
“Goodbye World” is grosso modo niet meer dan een saaie discussiefilm met een conflictsituatie die zich meer situeert in de beperkte groep mensen dan in de maatschappij zelf. Er is welgeteld 5 minuten actie in de gehele film, dus tandenstokertjes voor de ogen kunnen wel eens handig en noodzakelijk zijn.

2*

Een vage post-apocalyptische film. Het drama deed een verwoede poging om vragen op te werpen rond schuld, vertrouwen, hoop en geloof. De eigenlijke ramp werd op de achtergrond gedrongen door een (daaruit voortvloeiende) bijzonder oninteressante liefdes driehoek (met moeizaam onzekere mensen) en de menselijke worsteling om te overleven. Zowel de ideeën achter het verhaal als de saaie personages waren niet bijzonder sterk.

Ondanks bovenstaande reviews moet ik toch zeggen dat deze film mij wel geboeid heeft.

Het is geen Armageddon of Independence Day maar zonder allerlei schiet en ontploffingsgedoe heb ik toch wel een anderhalf uur geboeid zitten kijken.

Het mooiste aan de film is wel de poster verder een nietszeggende film die je bij de aftiteling alweer vergeten bent. Wel leuk om Ben McKenzie van ( Southland ) weer eens te zien.

Moet het genre niet eerder mysterie zijn?

Bij vlagen aardige film over een groep vrienden met verschillende levens en opvattingen die bij elkaar komen tijdens het zogenaamde 'einde van de wereld'. Op zich best aardig, maar ik vond het einde zo tenenkrommend slecht typisch Amerikaans dat er toch maar 2,5 ster vanaf kan.

Slecht. Geen zin om er altijd woorden aan vuil te blijven maken.

Geërgerd aan hele gedoe, maar tegen einde wel geraakt door emo-shizzle.

Kan iemand me zeggen welk liedje speelde op het einde (Moby?)

Alvast bedankt.

Film waar veel teveel in wordt gepraat.