Sayonara Keikoku (2013)

Goed.

Zo zie je op twee dagen twee films over drie jongens die een meisje verkrachten. En de uitwerking kan niet meer verschillen. De film van Wakamatsu was droog, afstandelijk en zeer kil, deze is een opeenstapeling van dramatische ontwikkelingen.

Zeker geen slechte film. Fijn acteerwerk (Omori en Suzuki vormen een leuk duo), eenvoudig maar solide in beeld gebracht en voorzien van een eenvoudige en passende soundtrack. Het is een Japans drama zoals Japanse dramas zijn, alleen dat iets minder subtiel.

Jammer is wel dat Tatsushi Ômori het niveau van z'n allereerste film niet meer lijkt te evenaren. Het is allemaal wel fijn om kijken en boeit ook wel de hele speelduur, maar dat grauwe, brute en pijnlijke randje zit er niet meer in. De zoveelste Japanner eigenlijk die het niet meer voor elkaar krijgt en momenteel té brave films voor z'n doen aflevert.

Zegt alleen niet zoveel over de kwaliteit van deze film natuurlijk. Geen hoogvlieger, wel solide en fijn.

3.5*

Beklijvend drama over de pijnlijke worsteling met een traumatische ervaring en de onmacht om je te verzoenen met het verleden. Een intrigerende variant op het thema schuld-en-boete. Enig minpuntje is de te prominente rol van de onderzoeksjournalist en zijn assistente in de film.

Formidabele, geschakeerde vertolking van Yôko Maki als het slachtoffer. De ingetogen wijze waarop Shima Ohnishi zijn rol invult, doet niet voor haar onder. Het einde zet de deur wagenwijd open voor een vervolg, maar dat zal wel niet de bedoeling zijn. Jammer.

Mooi. Psychologisch drama over schuldverwerking en de complexe gevolgen van een misstap uit het verleden.

Subtiele uitwerking, geslaagde beeldvorming met lange, knap getimed close-ups van de hoofdpersonages, overigens uitstekend vertolkt door Yoko Maki en Shima Onishi.

Eenvoud troef in deze film wat zich ook uit in de intimistische soundtrack.