Nihon no Higeki (2012)

Gelukkig weer een 'strenge' film van Kobayashi. En ook geen sentimentele film met Nakadai aan boord (dat was de vorige die ik zag). Het tussenliggende 'tsunami'-drama heb ik overgeslagen op basis van verhalen. Hier waren de verhalen vooraf ook niet veelbelovend, maar ik vond het Kobayashi's sterkste film. Misschien was die vorige ook wel niet zo slecht.

Nakadai is zelfs erg sterk - mede door de strenge keuzes van Kobayashi. Enerzijds zien we hem continu op de rug als hij aan tafel zit in steeds het identieke shot. Anderzijds zien we hem continu frontaal van voren en zien zegt hij af en toe wat en verder staart hij emotieloos terwijl we op de achtergrond achtergrondgeluiden en -gesprekken horen, die wat duiding geven (al is het maar het ophangen van de was). Hij heeft zijn gezicht goed onder controle, hij is nukkig, boos of verdrietig, intens verdrietig. Gesloopt. Je kunt het zien, maar hij overacteert het niet.

Kobayashi gebruikt maar vier of vijf points of view in zijn film. De keuken (op twee plekken), het gangetje en binnen in de slaapkamer (2 plekken). Steeds op exact dezelfde lokatie. Met uitzondering van de laatste twee shots. De camera staat op de zelfde locatie, maar een meter hoger. Het effect mag er zijn. In de keuken wordt op de kalender linksboven in beeld steeds subtiel duidelijk gemaakt waar we in het verhaal zijn. Uit de gsprekken is het pas gaandeweg op te maken. Wanneer vond nu precies de tsunami plaats?? Welke impact had de tsunami op het leven van de mensen in relatie tot de impact van een scheiding, een ziekenhuisopname en overlijden? De film is niet zo simpel als het lijkt. De tsunami is 'maar een gebeurtenis'.

Strenge cinema, maar als je wat moeite doet met groot effect. Eenmaal gebruikt Kobayashi een groter effect. De strenge film is in zwart/wit, ik vroeg me steeds af wat de meerwaarde was. Dat is omdat er één scène in kleur is. Het effect mag duidelijk zijn, het had niet per se gehoeven, het is uiteraard minder subtiel dan de rest van de keuzes in deze verdrietige, ontheemde en schrijnende film. Zonder meer Kobayashi's beste.

De zaal zat overigens helemaal vol, was stil en 80% bleef voor de Q&A.

Misschien kan iemand die ze beide zag (alleen Nick_SN en Koenr zo te zien) aangeven of deze en Women on the Edge in dezelfde categorie vallen of van elkaar verschillen. Ben wel benieuwd eigenlijk.

Ze zijn zeker vergelijkbaar ja. Wat betreft het geduld dat beide films van de kijker vragen komen ze wel overeen, en ook wat betreft de discipline dat van de spelers wordt gevraagd in vele lange shots. Het zijn minimalistische films waarin je conflicten observeert. In Women on the Edge was vooral Watanabe (zoals altijd) dan wel extreem expressief en agressief, en dat mist (gelukkig) in deze film. Al heeft de zoon toch ook zeker zijn uitbarstingen, maar pas na zorgvuldig opgebouwde spanning. Ze hebben overeenkomsten en verschillen, op zich toch zeker nog wel het proberen waard ondanks je aversie voor de vorige. Women on the Edge was vermoeiend voor de oren, deze voor de ogen, althans zo zie ik het, dit is wel degelijk de betere van de twee.

Overigens heb ik Kobayashi ook geïnterviewd, was heel interessant om hem te horen vertellen over Nakadai en de parallelen tussen Haru's Journey & Ran en Japan's Tragedy & Seppuku. Als ik het heb uitgewerkt kan ik hier wel een linkje plaatsen als iemand cared. Hij meldde trouwens zelf ook dat hij doorhad dat hij moeilijk kijkbare (in zijn eigen woorden 'experimentele', al is dat misschien iets te fors) films maakte de laatste jaren (met Haru als uitzondering). En ook had hij door dat dit hem langzaamaan wel wat publiek kostte, maar gezien hij toch een beetje heer en meester over al zijn films is blijft hij gewoon doen wat hij interessant vindt. Hij wilt geen filmische films maken, en het zou voor hem onmogelijk zijn om, in zijn eigen woorden, 'MTV-films' te maken. (ik ga er van uit dat hij op de vlotheid van videoclips doelt)

Inderdaad, heb zeker interesse.

Daar kwam helaas wat vertraging achter haha, maar hier mijn engelse recensie en het interview;

Japan’s Tragedy – Review | Japan Cinema - japancinema.net

Creative Spotlight: Episode #212 ? Masahiro Kobayashi | Japan Cinema - japancinema.net