Allá en el Rancho Grande (1936)

Hij bestond nog niet op de filmkaart : de Mexicaanse cinema...deze bracht daar verandering in, want hij draaide in Venetië waar Figueroa een speciale onderscheiding kreeg voor de fotografie, en rouleerde schijnbaar zelfs in de bios in de USA met onderschriften. Wie weet dankzij Guizar, die schijnbaar ook in Amerikaanse westerns opdraafde toendertijd.

De film was een gigantisch kassucces en kickstartte een heel genre, dat van de zgn. ranchkomedie gekenmerkt door een triviaal verhaaltje met als kern een liefdesdriehoek en als rand de alomtegenwoordige zang en dans. Voor de regisseur die begon als auteur van films over de revolutie, was dit het einde van zijn auteursambities.

Niet alleen hij maar ook de film zelf is slachtoffer geworden van zijn eigen succes : hij is nu eigenlijk niet meer te onderscheiden van zijn talloze navolgers, zodat een non buff als ik niet begrijpt waarom hij door de buffs werd uitgeroepen tot 88 na beste Mexicaanse film aller tijden.

De intrige is vernietigend simpel- wat niet per se erg hoeft te zijn natuurlijk- : in het begin volgen we 3 kiddies op een ranch, de aankomende patroon Felipe, en de arme wezen Jose Antonio en Cruz.

Flash forward : Felipe is getransformeerd tot niemand minder dan de blonde latere veelfilmer Cardona, JA tot zanger Guizar die de adjudant van Cardona is en Cruz tot de schone Fernandez...zij beminnen elkaar als broeders en zusters want ze zijn samen op de ranch opgegroeid, maar de lichamelijke aspecten van de liefde beginnen zich te roeren...

In deze komedie loopt alles na de nodige troebelen af met allicht een huwelijk, tussen wie lijkt me duidelijk.

In totaal 7 zangnummers tijdens feesten partijen en een hanengevecht. 1 van de 7 liedjes is eponiem en werd een evergreen.

Ik vond hem eigenlijk niet meer om aan te zien, en de hand van Figueroa herkende ik hier ook niet zo duidelijk in. Zijn latere partner in crime Emilio Fernandez schijnt hier een cameo te hebben, probeert u hem maar te spotten.