Paris N'existe Pas (1969)

Wat zie ik, nog geen scherpe observaties van de fantasy buffs voor een all out fantasy van auteur Benayoun met Leduc die ze ook kennen uit l'Eden et après van auteur Robbe Grillet en Gainsbourg die ze ook kennen uit strip- tease van auteur Poitrenaud ?

Althans, fantasy is toch het etiket dat ik hier op zou plakken. Waarom ? Omdat ceci est un fantasy et pas un science- fiction, daarom. Auteur Benayoun kennen we als auteur op..papier, niet meteen op film: criticus en schrijver, veel filmboeken ook o.a.over Keaton, de marx brothers of de surrealisten, school waartoe hij zichzelf rekende. Om godART te pesten was hij bezig aan een geautoriseerd boek over Spielberg, god- kwaadaardig als hij is- beloonde hem met een voortijdige dood toen het werk nog in uitvoering was.

Film komt dan ook eerder over als het werk van een schrijver die zijn ideeen eens naar beeld wilde vertalen, en bij die beelden vooral teruggrijpt op films die hij eerder heeft gezien en de boeken die hij erover heeft gelezen, als u begrijpt wat ik bedoel. Dolletje dekt ook wel de lading, proefballon misschien nog beter. Zijn debuut buitendien, hierna zou nog slechts 1 ff film volgen.

Dolletje zei ik maar wel degelijk met- we zijn in Frankrijk- bloedserieuze pretenties, Benayoun worstelt schijnbaar echt met het wezen van ruimte en vooral tijd, daarbij afgaande op de epiloog/ het motto , geinspireerd door zijn Borges lectuur.

Zijn gedachtenspinsels hieromtrent worden dan geillustreerd aan de hand van de wederwaardigheden van anti- held Simon/ Leduc, een abstracte prulschilder zonder inspiratie van een jaar of 25. We zijn in Parijs 68, en hij bezoekt een typisch rive gauche feestje waar hij babbelt met zijn goeroe/ therapeut Gainsbourg. Om wat te ontspannen rookt hij een - denkt hij- gewoon jonkootje, dat wel eens andere substanties dan de gebruikelijke zou kennen bevatten, zo ondervindt hij later.

Hoewel de film dan dus en allegorie op de psychedelische ervaring lijkt te zijn, ontkracht Benayoun dit later juist expliciet en verdwijnt de drawgs thematiek in feite volledig. Wat volgt is een soort Alice in wonderland waarin de held een andere dimensie van ruimte en tijd betreedt en hij voorwerpen tevoorschijn en weer weg tovert per stop motion, zijn zintuigen extreem gevoelig zijn geworden en hij uiteindelijk ook in de tijd blijkt te kunnen reizen. Vreemd genoeg en eerder op budgettaire gronden ongetwijfeld( deze film is zichtbaar met bescheiden middelen gemaakt ) zijn die tijdreisjes bescheiden : een paar minuten vooruit, een halve eeuw hooguit achteruit. Vreemd ook dat hij oud Parijs slechts in z-w ziet !

Van lieverlee echter raakt de held volstrekt geobsedeerd door die andere dimensie en vergeet de zgn. oorspronkelijke van het hier en nu, wat dan voor zijn vriendinnetje Gaubert met wie Simon een art nouveau appartement bewoont een reden is- prozaïsch als chicks nu eenmaal zijn- om hem tot de orde te roepen, zeker als ze verneemt dat Simon een geidealiseerd lief uit de jaren 20 heeft ontmoet...ze schakelt Gainsbourg vervolgens in om de held via wc tegeltjeswijsheden en confrontatietherapie weer terug tot "de " realiteit te brengen. Dat gaat allemaal nogal abrupt, met een cheesy coda recht uit de twilight zone. Maar goed, dat moet u zelf zien.

Nogal flinke lap text om aan te tonen dat dit een fantasy is, QED hoop ik. Deze nogal slordig gemonteerde en wie weet niet volledig overgeleverde- sommige bronnen noemen een speelduur van 115 minuten- film is in november uitgebracht op DVD in FR, bevat geen anderstalige onderschriften echter. De fansubs zullen wel al klaar zijn.