La Pasión de Michelangelo (2012)

Nu wordt het toch echt eens tijd dat er (meer) gesproken en geschreven wordt over de Chileense New Wave. La Pasión de Michelangelo is het zoveelste bewijs dat de Chilenen hun verleden aan het verwerken zijn doormiddel van het medium film. Audiovisueel bezitten ze stuk voor stuk een aantal hele sterke en vernieuwende troeven: Raoul Ruiz, Andrés Wood, Matías Bize, José Luis Torres Leiva etc.

Zo is in het 'Digitale Tijdperk' deze film met ouderwetse lenzen bewust op 35MM geschoten zodat die de jaren '80 sfeer ademde ten tijde van dictator Pinochet. Debutant Niles Atallah heeft in Lucía hier en daar stop-motion animatie gebruikt om het verleden met het heden te verweven. Pablo Larraín liet voor Post Mortem speciale lenzen uit de jaren '60 uit Rusland invliegen om de film een ouderwetse look en feel mee te geven. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het wordt tijd voor een topic! Wie durft?

Noteer IFFR / LAFF: La Pasión de Michelangelo!

Zeer geslaagde mix van religie, politiek (geschiedenis) en volkssentiment / drama. Als je het zo leest is een link naar Pasolini ook zo gemaakt en er zijn talloze films van PPP die hier aan herinneren. En ik bleek niet de enige die dat er in zag.

Maar met het maken van alleen een vergelijking doen we deze Larraín tekort. De subtiliteit en verleidelijkheid van zijn filmische cocktail, is samen met de looks en de cast groots! Niet alles evenwichtig, maar er zijn prachtige scènes die geheel buiten de werkelijkheid lijken te staan. Zo heeft de recente katholieke geloofsbeleving ook zijn sporen op de film nagelaten.

Getuige de historische sequentie na de aftiteling is het geheel écht gebaseerd op waargebeurde feiten (zelfs de patronen van de overhemden zijn nauwgezet gekopieerd). De tekst na de film zou je haast nog als satirische voetnoot kunnen interpreteren (drag queen??).