F. Deneyer (2012)

Even ontluisterende als weemoedige documentaire over de begrafenis (hij heeft het niet zo op crematies - te modern, te ondoorzichtig, te abrupt) ondernemer Francis Deneyer. Ontluisterend, omdat Deneyer bepaalt niet empathisch overkomt, niet op het eerste gezicht althans. Mensen moeten vooral niet teveel zeuren: "De kerkdienst om 11 uur omdat de mensen van ver moeten komen? Dan kan het ook om 10 uur, dan vertrekken ze maar wat eerder". Dat soort dingen. Ook wordt in het bijzijn van de nabestaanden met een Black&Decker accuschroefmachine de deksel op de kist geschroefd en worden de afsluitdopjes bepaald niet zachtzinnig met de achterkant van diezelfde machine vastgetikt. Bizar. Het sluiten van de kist is in de regel (naast het uitdragen) het meest emotionele moment van een uitvaart.

Maar het is ook weemoedig. In zijn mijmeringen tussen de drukte door (hilarisch is het moment dat Deneyer vastzit in de verkeersdrukte met een 100-jarige pastoor achterin (in een kist welteverstaan) die hij naar de Uitvaartmis moet brengen) geeft hij ook wel blijk van liefde voor het vak, al doet het hem allemaal minder sinds zijn vrouw is overleden en hij noodgedwongen vertrokken is naar een klein zaakje in De Marollen en er voor zijn gevoel niet veel eer meer te behalen is. Al blijft het de vraag of hij er ooit écht anders in gezeten heeft - de melancholie van sommige scènes verraadt diepere lagen, die we nauwelijks zien.

Deneyer doet het omdat hij het kan, goed kan naar eigen zeggen. En hij heeft niets beters te doen, zijn leven ís de dood. Zijn eigen kist staat dan ook al klaar (en op het grafmonument van zijn vrouw staat zijn eigen naam ook al gegraveerd).

Op 27 september 2012 op Canvas uitgezonden in de documentaireserie "De Uil van Athena". Hier staat nog wat meer info: F. Deneyer - Films - flandersimage.com En hier nog een quad-poster: http://mollywood.be/wp-content/uploads/2012/04/foto-nieuwsflash-premi%C3%A8re-rip-03-04-2012.jpg