The Gene Krupa Story (1959)

Bedankt voor het toevoegen van de film Dogie. Ik ken de film helaas niet, al zal ik hem wel graag eens willen zien.

In de jaren '50 zouden er drie biopic-films gemaakt worden over drie beroemde orkestleiders. The Glenn Miller Story als eerste, werd zeer succesvol daarna volgde met veel minder succes The Benny Goodman Story en vervolgens deze film, die volgens mij flink in de vergetenheid is geraakt. Je kunt je ook afvragen in hoeverre de film waarheidsgetrouw is, (want dat zijn ze geen van drie heel erg). Zo lees ik het plot van deze film en het succes bij Benny Goodman, heeft nauwelijks enige aandacht.

Gene Krupa, was een rebelse bandleider, wiens "geram" op drums destijds het jonge publiek zeer aansprak. Het lijkt me dat Sal Mineo een goede keuze is. De nadruk zal wel weer erg liggen op privé en het (opgeblazen) drugsgebruik.

Gene Krupa's Biography - drummerman.net

Eindelijk, nooit gedacht deze nog eens te gaan gezien, maar helaas wel erg tegengevallen. Ik vermoed dat als ik vroeger wel de kans had gehad om hem te zien, dat mijn mening toch niet anders zou zijn geweest.

Veel biografische films zijn toch maar erg matig en je kan dan ook beter naslagwerken erop naslaan of documentaires bekijken, want er wordt toch iedere keer weer een hoop verzonnen in die films. Of je moet alles willen geloven wat je daarin ziet.

Anders dan bij de vrij bekende Glenn Miller Story en ook bij The Benny Goodman Story en The Fabulous Dorseys ligt er in deze film behoorlijk veel nadruk op dramatiek, maar niet die van een beroemde muzikant. Grotendeels is het een love story en het verhaal over één of andere drummer die door drugsbezit aan lager wal geraakt.

Krupa zou voorbestemd zijn om priester te worden. Dat hij toch voor de muziek koos, daar waren zijn ouders niet enthousiast over. Met dit gegeven doen ze niet veel.

Het is een vage film, met slechte bijrollen, die nauwelijks laat zien dat Gene Krupa, naast jazzdrummer ook een bekend orkestleider zou worden. En diens zeer succesvolle samenwerking met Goodman komt vrijwel niet aan de orde, dan wat korte nieuwsflitsen.

Sal Mineo speelt vrij goed en kon zelf ook drummen, wat goed te zien is. Voor dien fans kan het een aardige film opleveren. Bigbands-liefhebbers komen minder aan hun trekken. En een afgezaagd verhaal toch weer, met die privétoestanden en wat is er van waar.

Muzikaal is de tweede helft een stuk sterker, en biedt wat hoogtepunten, maar verder blijft het toch behoorlijk zwakjes.

James Darren zingt ook zelf in de film, al vermoedde ik aanvankelijk dat het Sinatra was die zong. 2.0/3.0