Shiinomi Gakuen (1955)

Een mooie, ontroerende film die typisch is voor Shimizu als regisseur en als privé persoon. Hij stelt (al in 1955) iets aan de kaak wat zeker tot eind jaren tachtig (en misschien nu nog wel) wel een ding was in Japan: de schaamte voor invaliden, abnormaliteit en hoe de Japanse samenleving mensen die slachtoffer zijn van een aandoening soms zomaar in de steek laat.

De film heb ik moeten zien vanaf het internet en helaas in slechte staat. Jammer dat Shimizu's werk slecht verkrijgbaar is, dan zou hij zeker gauw in het rijtje grote namen worden genoemd!

Mijn eigen plot klopt niet helemaal, want de oudste zoon van de Yamamoto's wordt niet getroffen door polio, maar door het Guillain Barré Syndroom, maar dat terzijde. We zien hoe deze zoon wordt gepest op school en dat hij niet dezelfde kansen krijgt als anderen. Als de tweede zoon door polio ernstig verlamd wordt, besluiten de Yamamoto's de school op te zetten. Het viel me op dat de gehandicapte kinderen zo goed acteerden en dacht: 'waar heeft Shimizu die vandaan gehaald?' Want vijver met gehandicapte kinderen die ook nog kunnen acteren lijkt me niet megagroot? De oudste zoon kwam me al bekend voor en inderdaad heb ik hem vele jaren later gezien in Oshima's 'Gishiki'. Maar hij is helemaal niet ècht verlamd!!!!

De anderen kids wellicht ook niet. Maar wat goed geacteerd dan???

De enorm sympathiek overkomende vader Yamamoto kwam me ook bekend voor en bij hem dacht ik 'dat hij wel wat heeft van acteur Akira Terao'. Altijd handig dat IMDB, want wat blijkt? Het is diens vader, Jûkichi Uno (Nobuo Terao)!!!

Terugkerend naar de film. Soms wat te sentimenteel, maar niet storend. Verder mooi.