La Chute des Aigles (1989)

Uitstekende toevoeging

Dit meesterwerk van tio Franco met Christopher Lee, de andere Sheen/Estevez en....Luke Skywalker mocht hier zeker niet ontbreken.

Het betreft hier een fremdkörper in het onsterfelijke oeuvre van de maestro, in dier voege dattie besloot dattut tijd werd voor een eerbetoon aan 2 andere auteurs van absurde cinema : Fassbinder en Sirk. Na intense, wanhopige studie heb ik geconcludeerd dat de gehele film is opgebouwd uit referenties aan de gekende campklassiekers van deze Teutonen.

De setting is er dan ook naar, of doet alsof : in een overduidelijk Frans chateau dat zgn. in Berlijn moet liggen geeft baron Christopher Lee een party om de Endsieg van het Reich alvast te vieren, al schrijven we pas september 39. Intussen moet zijn dochter Lili- Ehrlich kiezen tussen 2 geliefden : de briljante musicus Carl-Estevez, een fervent anti-nazi, en de bebrilde Peter- Luke Skywalker, een believer in het duizendjarige rijk. Ze kiest eerst voor Carl...

De 2 aanbidders worden beiden naar het front gestuurd dat merendeels wordt bevolkt door figuren uit stock footage van andere films, dat ze het dan nog voor elkaar krijgen om kogels in hun donder te krijgen is opmerkelijk...

Zoals gezegd besluit Lili na een korte cabaret carrière ook naar het front te vertrekken als troostmeisje, meer bepaald het oostfront. Uiteindelijk zullen zij en haar 2 geliefden elkaar daar wederom ontmoeten, in absurde Sirkiaanse settings en gevoelsuitbarstingen. En Lee ? Die blijft alleen achter tussen de puinhopen van het stervende Reich, langzaamaan zijn Kampfgeist en Siegesglauben verliezend...

Goed, dat was het melodrama, nu het echte werk : snatches, boobs, lesbo's, whippings...toch ? WRONG. Niets, maar dan ook werkelijk niets van al dat moois !!! Wel een- wederom eerbetoon aan Fassbinder en wie weet aan allo allo- stoere nicht en Wehrmachtofficier, putmaatje van lt. Gruber waarschijnlijk...

De- ahum- actie bestaat zoals ik reeds aanstipte grotendeels uit stock- footage van zo mogelijk nog cheapere producties, probeert u ze maar te herkennen. De brave tio Franco legt gelukkig uit wie Hitler was en wat wo2 inhield , we krijgen daarvan ook footage uit de archieven te zien. Auteurscinema hoeft helemaal niet hoogdrempelig te zijn, maar dat had Franco al afdoende aangetoond in zijn voorgaande 1543574 films.

Of Lee fans dit moeten zien ? Nou...hij is hier vaker te zien dan ik eerst vreesde, een kleine 20 minuten ong. waarin hij een keer of 30 Heil Hitler ! mag gillen. Ik geloof dattie downers in had genomen, maar toch prijzenswaardig dattie weer voor zijn ouwe compaan kwam opdraven.

Tenslotte een waarschuwing : de integrale film duurt 100 minuten, de DVD versie duurt er slechts 85. De uitgeknipte footage- ik heb de integrale Franse versie gezien - bevat al evenmin snatches, boobs, lesbo's of whippings .

Jess Franco wilde eens een serieuze film maken naast die zes Tits&Asses die hij per jaar afleverde. Dat zou niet zo moeilijk moeten zijn. Met oorlogsfilms had hij genoeg ervaring en er lagen wel wat footages van naziplotations op de plank, wat acteurs erbij en draaien maar. Dat werd La Chute des Aigles, over een dochter van een rijke bankier aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog, die er twee minnaars op na houdt: een pianist en een officier. Nou, dat kan best aardig zijn, denk je dan.

Vooropgesteld, ik moest het doen met de ingekorte Amerikaanse DVD-versie, Engels gedubt en met een beroerde geluidsband, waardoor de helft van de dialogen niet te verstaan was. Of ik daar veel aan heb gemist, betwijfel ik. Alles in deze film is namelijk nep. Het is een flinterdun verhaal, met bordkartonnen personages, slecht geacteerd, slecht vormgegeven, een rammelend scenario en een volstrekt ontbreken van de sfeer van die tijd. Laat staan enige spanning, of jawel: het volledig ontbreken van enige seks. En dat terwijl de hoofpersoon er wel pap van lijkt te lusten.

Dat is Lili, een nachtclubzangeres die voor de troepen achter het front gaat zingen, nadat haar lovers naar het front gestuurd zijn. Haar personage wordt gespeeld door Alexandra Ehrlich, een onervaren actrice, die niet kan zingen. En wat ze te zingen krijgt, stelt ook niets voor. Zodra haar geliefde Karl is vertrokken, raakt hij al gewond in Noord-Afrika. Maar die strijd begon pas in 1941, en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. In de tuin van het kasteel van haar vader staan de ons zo bekende witte plastic stoeltjes. Maar die bestonden toen nog niet. Als je als filmmaker niet op dit soort details let, neem je je eigen film niet serieus.

Lili's vader is het niet eens met wat ze doet. Christopher Lee, altijd gecast als griezel, wat hij prima doet, maar hij is zeker geen Berlijnse bankier. Hij heeft trouwens een onsmakelijk slecht gebit. De film bestaat verder voornamelijk uit oorlogshandelingen. Want de heldin sluit zich nadat het gezing kennelijk niet veel succes oplevert, aan bij een gewapende strijdgroep. Uit plichtsgevoel. Onzin natuurlijk, want vrouwen mochten helemaal niet aan het front vechten. Dat was in strijd met de nazi ideologie. Betwijfel of Franco zich dat gerealiseerd heeft. Kortom, een vervelende film, nergens onderhoudend, en waar zelfs enig bloot ontbreekt als dat voor het verhaal noodzakelijk is.