Dwae-ji-ui Wang (2011)

Teleurstelling.

Leuke dingen over gehoord, maar het valt allemaal nogal tegen. Deed nog het meest denken aan Princess (maar dan zonder de live action stukken), alleen heel wat minder kwalitatief.

De tekenstijl is lelijk maar onderscheidt zich wel van Japanse animaties. Zuid-Korea heeft het nog altijd lastig om een soort van rode draad in hun animatiefilms te steken, maar ze hebben in ieder geval wel steeds een eigen look. De animatie is verder erg pover, buiten een érg geslaagd 3D cameramomentje ergens halverwege de film.

Het verhaaltje boeit niet zoveel. Wil iets te graag bruut en grof overkomen, typisch ZK euveltje. In ieder geval weer genoeg gegrommel gecombineerd met wat uitwerpselen vuilakkerij. Het einde is ook niet echt geweldig, dom twistje dat weinig tot niks toevoegt.

Leuk dat het een eigen stijltje heeft, maar da's meteen ook het beste aan de hele film.

2.0*

Ik kon hem nog wel iets meer waarderen. Animatie is inderdaad niet erg mooi, weinig detail en de 2D/3D is erg wisselvallig qua kwaliteit. De eigen stijl is wel fris, al vond ik het bij Aachi wa Ssipak beter uit de verf komen. Het verhaaltje is wel leuk om te volgen en geeft tegelijkertijd een interessante kijk in het Koreaanse wereldje van pesterijen (sociale hiërarchie en gangs). Voice-acting vond ik dan wel weer puik: veel gescheld en allerminst subtiel, maar ook dat kenmerkt dit soort Koreaanse cinema en kan ik wel waarderen. Het is wachten op de echte animatie knaller uit Korea, maar de potentie is er zeker. 3*

Door de lelijke animatie duurde het even voor ik in de film zat. De duistere sfeer is eigenlijk nog best goed getroffen, maar de bewegingen ogen vaak houterig en de monden (regelmatig het enige dat beweegt) lijken nogal eens losgekoppeld te zijn van de rest van het gezicht. Dat sommige personages meer vissenkoppen lijken te hebben dan mensengezichten (vooral de hoofdpersoon met de bril) helpt ook niet.

Maar zoals gezegd, de duistere sfeer mag er zijn en doet een hoop om toch in de film te komen. Het verhaal schetst een genadeloos portret van niet alleen pesterijen maar ook klassenverschillen. Het is erg hard allemaal, tot op het overdrevene af. Dit is ook niet het type verhaal over pesten waarin de slachtoffers uiteindelijk sterker in het leven komen te staan, integendeel. Ik vond het wel wat hebben, doordat ondanks de overdrijving de kern van pesten goed geraakt wordt en de hopeloosheid van de klassenstrijd echt aanvoelt. Door een goed getroffen sfeer en een boeiend verhaal bereikt de film dus alsnog zijn doel.
3,5*