La Jena di Londra (1964)

Er bestaan er veel van : Italiaanse gothicfilms uit 64...het subgenre was toen zo'n beetje op het hoogtepunt geloof ik. Mangini is niet meteen iemand die we hiermee associeren, een totaal- voor mij althans- ongekende. Afgaande op deze film niet ten onrechte.

Het verhaal biedt in principe de ingrediënten zoals we die willen zien in een dergelijk product : een op Jack the ripper gebaseerde deranged serial killer- Kendall- krijgt de strop, en hij- wat moet een hyena anders doen ? - lacht hier slechts om, belooft zijn terugkeer. En verdomd : zijn lijk is foetsie, zo blijkt kort daarop als "iemand "zijn graf bezoekt...

We kunnen ons opmaken voor een ouwerwetse deranged serial killer flick gothic style, zou je denken...WRONG. We denken dat eerst nog wel omdat we na-god weet waarom -van Londen naar Bradford te zijn verhuisd al snel zien hoe een grietje op straat wordt gestalkt en helaas off screen wordt geslasht door een maniak. Ene John- duidelijk een fall guy- wordt opgepakt, zatlap en echtgenoot slachtoffer.

Helaas : vervolgens belanden we in een soort absurde soap/ familiekroniek, waarin we ook Kendall weer terugzien, nu echter als totale pauper die een romance beleeft met freule Muriel, die de dochter blijkt te zijn van forensisch arts Dalton, die zich bezig hield met de hyena casus en nu de casus John. Helaas is deze goede mens voorzien van een landhuis met geloof ik 6535753 bewoners, incl. personeel. Ik overdrijf licht, maar er zijn genoeg personages om 100 soapafleveringen mee te vullen. Iedereen doet het uiteraard ook met elkaar. Je kunt niet zeggen dat hier het vertrouwde red herring spelletje wordt gespeeld, het is in feite een totale chaos blijkbaar random gemonteerd. Bij voorbeeld : de freule vindt een lijk, en na deze- zou je zeggen- opmerkelijke gebeurtenis gaan we prompt over naar de perikelen van de mansionbewoners die elkaar het leven zuur maken. Het lijk ligt even verderop vrolijk verder weg te rotten. En zo gaat het maar door. Het enige wat we begrijpen is dat de hoofdverdachte van de nieuwe serie- allen offscreen- slashings dr. Finney moet zijn, een aan lager wal geraakte arts en zatlap, over wie Dalton zich heeft ontfermd. Die kan het dus normaliter ook niet zijn...

Enfin, door de absurde montage en algehele ongeinspireerde regie van Mangini verwordt de film van potentiële aardige genrefilm tot een soepzooi, nu vergeten. Wat ook niet helpt is de armoedigheid van het product : duidelijk in IT opgenomen, 0 couleur locale/ sfeerschepping en bijbehorende Italiaanse overwegend z- cast, op het eind in de credits geintroduceerd onder verengelste namen ! Van wie Kendall en Lorre/ Collins/ Pigozzi de gekendsten, dan weet je het verder wel.

Is uitgebracht op een matige DVD-R met Engelse dubs, slechts completistenvoer verder.