Les Ruses du Diable (Neuf Portraits d'une Jeune Fille) (1966)

Ze bestonden nog niet : ff films van auteur Paul Vecchiali... reeds lang verbonden aan de CDC, geen wonder dat we hier te maken hebben met een onvervalste brok NV die vooral wanhopig tracht godART na te apen. Meer bepaald vivre sa vie, zoals ook de ondertitel afdoende duidelijk maakt, lijkt me.

Niet alleen godART maar ook wat Demy, vrij logisch gezien de geaardheid van Vecchiali , zij het minder opzichtig dan de godART invloed. Al beginnen we toch met een onvervalst Demyeske intro in kleur, suikerzoete kitsch met kerstverlichting en een poppenhuis. Die kleur komt pas op het eind even terug, maar in feite zien we meer monochroom.Het grootste deel van de film echter is in z-w.

Heldin van dienst is de volstrekt ongekende- voor mij- Thenier, bijna debutante die als eerbetoon wellicht ook mocht opdraven in PDA en LDDR van Demy. Een tweede Karina is ze niet geworden, al doet ze haar best als te dom om te kakken huppelkutje hier, een cousette die leeft in een puberaal, semi- geretardeerd droomwereldje waarin ze zich voedt met lectuur uit roddelblaadjes. Ze droomt van een prins op het witte paard, en verdomd : als in een sprookje blijkt ze opeens een anonieme weldoener te hebben die haar enveloppen met 100 FF biljetten toestopt.

Het begin van een queeste naar deze suikeroom, maar zoals ik al zei is het model voor deze film vivre sa vie zodat u begrijpt dat deze zoektocht vooral een kwestie van illusions perdues is en een opeenstapeling van rampspoed. Niet alleen in de verdorven grootstad Parijs, maar ook in de Auvergne waar de anti- heldin haar wortels opzoekt die tamelijk verrot blijken te zijn !

Het slot zal mensen gekend met het model voor deze film niet verrassen, laten we het daarop houden. We komen trouwens wel te weten wie die suikeroom is, wie weet wel Michel Piccoli die de cousettes regelmatig tegenkomen tijdens de lunchpauze in een bistro.

Zoals de ondertitel reeds suggereert betreft het een hier zeer episodisch gestructureerde film zonder "sequenties "in de klassieke zin van het woord, wat het dan zgn. allemaal "echter "zou moeten maken.

Wel zeer nadrukkelijk de score, die goed is- van Bessieres- en liedjes waarvoor Vecchiali zelf de texten schreef, gezongen door Alice Dona en Cora Vaucaire. Vooral het Demyeske "cousettes "liedje dat ook diëgetisch door de naaisters wordt gezongen valt op.

Geen musical echter, maar eerder kenmerkend reeds voor Vecchiali's latere feministiese POV gay chick soaps en pastiches.

Weet iemand of de fansubs al klaar zijn ?