Every Night at Eight (1935)

Een film die heel tekenend is voor de tijd. De economische depressie zou in de jaren '30 heel langzaam weer herstellen. De radio was tot de komst van de tv een heel belangrijk medium (platen ook wel maar in die tijd toch vooral de radio). De pre-swingorkesten zouden vooral dankzij goede vocalisten aan populariteit toenemen. Na de oorlog werden de rollen omgedraaid en stonden nu de vocalisten op de voorgrond en werden ze begeleid door een orkest. (Hierdoor loopt deze film uit 1935 eigenlijk vooruit op zijn tijd).

Eigenlijk gekeken vanwege George Raft. Doordat hij veel rollen weigerde kwam zijn reputatie in diskrediet. Dat hij naast acteur in misdaadfilms ook een goede danser was in muziekfilms is me allang bekend. Hier speelt hij een orkestleider.

Drie jonge meiden, Alice Faye, Frances Langford en Patsy Kelly doen mee met een talentenjacht voor de radio omdat er een flinke geldprijs mee te verdienen valt. Daar is ook Raft die ziet wel wat in de drie zangeressen, dus besluiten ze samen verder te gaan en heten ze The Three Swanee Sisters met het orkest van Tops Cordona. En zo bereiken ze steeds meer succes. Alleen Raft is veel te veel bezig met de muziek en ziet daarom Langford niet staan.

Verrassend leuke muzikale film, die vooral aan het begin een aantal goede grappen maar ook minder momenten kent maar later muzikaal steeds sterker wordt. Ouderwetse zwijmelfilm die wel goed wordt neergezet door alle vier. Behalve zoals vaker in die 1930's muziekfilms mooie/goede muziek maar ook vaak wel vertederend om te zien en regelmatig ook immens vrolijk.

Een kleine vergeten film van Paramount met eenvoudig, vaak onwerkelijk verhaal (het gaat te gemakkelijk). Maar voor mij toch voor een volgende keer om onder de aandacht te houden.

(Het echte orkest is vermoed ik van Ted Fio Rito, aangezien ik zijn naam bij IMDb zie staan)

De verrassing is er waarschijnlijk uit vergeleken met vorige keer. Raft net als Cagney, speelden in gangsterfilms maar laten zich in muziekfilms van hun vriendelijke kant zien. Zowel Raft, Faye, Langford en Kelly blijven leuk om te zien daar niet van. De film wordt eigenlijk pas beter na de helft. Daarvoor gaat het over drie vriendinnen/collega's die goed kunnen zingen. Als ze met een talentenjacht meedoen, waaraan Raft ook meedoet, valt één van hen flauw. Maar Raft ziet wel wat in hun samenwerking. Alleen net zoals veel van die autoritaire big band leiders in die tijd wil hij zijn zin doorzetten. Dit gaat natuurlijk niet goed. Het beeld wat geschetst wordt blijft eveneens goed, net zoals dat de radio toen een heel belangrijk medium was. Doet wat denken aan The Boswell Sisters, The Andrews Sisters....3.0