Ouwehoeren (2011)

Een aantal grappige momenten, maar de vrouwen komen tot het laatste stukje in de sneeuw, helemaal niet oprecht over. Ze werden gefilmd en wisten dat, en gedroegen zich ernaar, en wat was dit goed te zien. Ik hou van Amsterdam, maar kan me kapot ergeren aan dat overdreven "Amsterdamse". De gedeelten waar één van de zussen "aan het werk" was, vond ik onnodig en niet leuk (lees:walgelijk) om te zien. Ze wilde stoppen, kon ook hulp krijgen van één of andere gristelijke beweging (ook erg onduidelijk wie deze mensen nou waren), maar uitgerekend haar zus, die zelf wel al twee jaar geleden was gestopt, haalde haar over om door te gaan. Ik vond dat onbegrijpelijk.

En bedankt voor je inhoudelijke reactie (tijdstip van stemmen is ook curieus...maar goed, er lopen genoeg mensen rond alhier die maar wat doen).

Een documentaire met veel gelach en hier en daar een spreekwoordelijke traan. Martine zit nog in de prostitutie, Louise kan haar benen amper omhoog krijgen door de reuma en is dus maar gestopt. Eens een hoer, altijd een hoer; zou zo maar de subtitel kunnen zijn.

De dames komen met wat grappige anekdotes (maak me dood, mevrouw), doen boodschappen in de seksshop, showen graag hun benen, en hebben genoeg leed meegemaakt die hun hersencellen toch wel enigszins hebben aangetast (Louise heeft daar gelukkig toch minder last van dan Martine). In aanraking gekomen met de verkeerde mannen en zodoende in de prostitutie belandt en de kinderen in een pleeggezin.

Hannibal verwondert zich over het feit dat Louise Martine aanmoedigt in de prostitutie te blijven. Vreemd. Het is overduidelijk dat Martine nog meer in de problemen zal raken als ze weggaat uit de prostitutie. En die ultravage gristelijke sekte die Martine wil helpen, daar word je sprakeloos van. Met uitzondering dan van Louise, die Martine voor gek uitscheldt omdat ze geen betaalde baan bij die beweging kan krijgen, om juist andere dames - waarvoor het nog niet te laat is om uit de prostitutie te stappen - de drempel te laten oversteken. Zusterliefde voor 'broederliefde'.

Toch wel opmerkelijk dat deze documentaire zo goed verkoopt aan buitenlandse zenders...

*hangt z'n laarzen voor het raam*

Helemaal niet verwonderlijk dat deze documentaire het zo goed doet in het buitenland. Een typisch Hollands verschijnsel ook nog eens heerlijk aangedikt met veel shots van de rosse buurt begeleid door orgel muziek waardoor zelfs ik (ik loop er dagelijks langs (onderweg naar school welteverstaan) Amsterdam begin te romantiseren. En dan hebben we ook nog eens een mooi verhaal; verkeerde keuzes, straatvolk en een heerlijke nuchtere benadering van problemen. Veel boeiende anekdotes en de film weet ook ijzersterk het dagelijkse gangetje vast te leggen. Tel daar een aantal filmische emotioneel beladen scenes bij op zoals de expositie waarbij wijkagent met hoer danst terwijl "Aan die Amsterdamse Grachten" over de dansvloer schalt en een sneeuwgevecht tussen beide zussen en je kunt Ouwehoeren met gemak een pracht van een documentaire noemen.

Leuke documentaire met erg leuke hoofdpersonages. Probleem was voor mij hoe globaal er langs hun leven gegaan werd, want er is nogal wat gebeurd. Vooral dat ze zich op een gegeven moment zelfstandig vochten en dat dat vervolgens weer dwars werd gezeten interesseerde me. Mooie laatste scene op de opening. Waar voormalige "vijanden" als oude vrienden worden binnengehaald.

3.0*

Hartverwarmende hoeren.

Deze documentaire met een onderwerp dat ons Nederlanders amper nog doet afschrikken vanwege de legalisering, maar desondanks doet intrigeren. Want, een interview met een hoer. Wie heeft er geen vragen? Zoiets intrigeert. Laat staan een continue inkijk in het hoerenleven met twee prostituerende zusters, die tevens uit een lange historie in het ambt kunnen putten. Oude en nieuwe informatie wordt zodoende op ons, het met rode oortjes en dichtgeknepen oogjes glunderende publiek, afgevuurd.

Uiteindelijk blijkt er veel maar ook weinig veranderd te zijn in de seksbusiness. Het gaat bij de klant nog steeds om het klaarkomen en bij de hoer om het geld. Wie had ook iets anders verwacht? Dat is ondanks het geromantiseerde commentaar op het rosse beroep, wel de simpele bottomline. Dat sommige klanten, op de weg naar die climax toe, op eigen verzoek op hun flikker worden geslagen zal vroeger ook wel het geval zijn geweest. De beelden zorgen echter wel voor hilarische film. Vooral vanwege de droge reacties van de dames.

Trieste ondertoon is dat de dames er niet echt rijk van zijn geworden. Eentje moet zelfs nog steeds ‘sappelen’. Je zou haar bijna begrijpen als je de religieuze sekte die haar probeert te bekeren beluistert. Als geraffineerde pinpas ontvreemders menen zij dat dit het pad des verderf is. Ze hebben gelijk als ze de lieve hoer proberen te beschermen tegen de boze buitenwereld, maar lijken vooral geobsedeerd te zijn door een enge onzichtbare drijfveer. Ze glimmen er over. Dit zijn de enige echte beelden die angst oproepen tijdens deze documentaire over het eveneens gevaarlijke beroep.

De documentairemakers drijven hier natuurlijk vooral mee op de flow van de komische en oprechte zusters, die op ietwat naïeve wijze in aanraking kwamen met de betaalde liefde. Of hoe ze letterlijk het bordeel werden ingeslagen. Maar nergens wordt er geklaagd of gezanikt. De lach heerst en ze laten een staaltje ongekunsteld optimisme zien. Wanneer ze enigszins ‘geëerd’ worden tijdens een kunstgalerie en een van de dames nog even een dansje doet met de justitiële diender van weleer, vangen ze de laatste twijfelende kijker. Hartverwarmende hoeren zijn het.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Erg ludieke vertelling over hoeren inderdaad.

En dan deze keer geen jonge dames uit het Oostblok maar nu eens echte Amsterdamse prostituees van dik in de 70 jaar. Ja, daar zal je als jongeman niet zo snel naar binnengaan, tenzij je gerontofiel bent. Maargoed, zonder gekkigheid: dit was wel een erg boeiend en pakkend project en eigenlijk heb ik best wel respect voor die vrouwen, die het 50 jaar hebben kunnen uithouden achter de ramen en daarnaast gewoon nog lekker vrolijk en als oude koffiedrinkende vrouwen samen door het leven gaan. Hun gevoel voor humor was erg sterk en ze waren ook zeker niet op hun mondje gevallen. Hier word ook vertoont dat prostitutie wel meer is dan alleen maar neuken voor het geld, maar dat wisten we natuurlijk allemaal wel. Het draait in deze film ook niet alleen maar om een verhaal achter de ramen, er word uiteraard ook nog een uitgebreide kijk genomen in het priveleven van de gezusters Fokkens, en opzich vond ik die nog helemaal zo slecht nog niet. De twee gezusters hebben overal schijt aan en doen verder gewoon hun ding. Ook de kijk in het verleden (tijdens die stuk met Martine en der dochter) is ijzersterk en daar is het hele tralarie ook een beetje mee begonnen. Ja, in de prostitutie belanden is zeker iets wat een vrouw als laatste wilt. Maar de gezusters Fokkens vinden het wel prima zo en zijn het al gewend. Of dat nou een goed teken is of een kwestie van manipulatie is op dat moment altijd nog de vraag. Terwijl je eigenlijk wel het antwoord weet.

Voor de rest was dit weer een zeer goede en leerzame Hollandse docu. Weer even iets anders.

4,0*

Leuke maar wel wat vrijblijvende documentaire over de tweelingzussen Louise en Martine Fokkens, die al ruim 50 jaar bekende gezichten zijn op de Amsterdamse wallen. De dames hebben praatjes genoeg en beschikken over eindeloze grappige anekdotes, maar ik had wel wat meer te weten willen komen over hun toch wel vrij tragische verleden. Door de vrij korte speelduur is daar helaas weinig ruimte voor.