Just like a Woman (2012)

Vanmiddag op ARTE.

Kan alleen melden dat de exotische Golshifteh Farahani bloedmooi is, verder vrij tam feel-good verhaal met vleugjes typisch Amerikaans racisme. Plot klopt niet helemaal.

Op (ongelukkig gekozen) still hierboven draagt Miller een pruik. Gelukkig lang niet de hele film.

Zeker Millers liberale en ongedwongen uitstraling komt echter on-Amerikaans over.

Eigenlijk 2 plots in 1 verhaal. Twee van huis weggelopen jonge getrouwde dames (hobby-buikdanseres-sen) worden gevolgd van Chicago naar Las Vegas en 2 agenten, die 1 van de dames moet opsporen omdat ze haar inwonende schoonmoeder een overdosis tabletten gegeven zou hebben, worden gevolgd.

De vele desolate oorden doen denken aan 'Paris, Texas'.

De beide hoofdrolspeelsters kunnen niet verhullen, dat ze Europese roots hebben, jammer. Het lijkt ook of 2 Europese dames door de VS reizen. In elk geval worden de indianen positief en gelijkwaardig benaderd.

Dit lijkt een tv-film; alleen in Frankrijk is er een filmposter verschenen.

Om 1x te zien. Een IMDb *5,5/10.

Het eerste deel van wat een drieluik moet gaan worden, van Rachid Bouchareb, over de relaties tussen de arabische en westerse wereld. Waarin we een Amerikaanse buikdanseres tegenkomen, die bij toeval samen met een Egyptische op road trip gaat.

Op zich interessant, maar er ontbreken wel wat dingen in het wat pijnlijke feelgoodverhaal dat zich ontspint. Zoals dat me niet duidelijk wordt hoe Sienna Miller dan precies aan het buikdansen begonnen is, en waarom. De nieuwsgierigheid, de vonk die de relaties laat ontstaan, zeg maar, en ook het verschil tussen het karakter dat Sienna Miller speelt en de wat minder flexibele Amerikaanse mevrouw die later in de film optreedt.

Het buikdansen valt kennelijk niet mee, overigens - we krijgen er maar af en toe even kort iets van te zien, en in vergelijking met die dame die ik ooit eens in Amsterdam heb zien optreden kunnen deze twee er ook niet zoveel van geloof ik. Niettemin, Sienna Miller kan bij mij eigenlijk al niet stuk, en ook hier laat ze een mooi personage echt tot leven komen. Dat maakt een hoop goed.

Tel daar het af en toe verrassende verhaal bij. En nog wat mooie landschapjes.

Toen ik zo’n twee jaar geleden Golshifteh Farahani de sterren van de hemel zag spelen in het schitterende Darbareye Elly (staat in mijn top-10), had ik nooit kunnen vermoeden dat ik deze prachtige Iranese topactrice nog eens zou tegenkomen in een road movie in de trant van Thelma en Louise gaan buikdansen.

Ondanks het dunne verhaaltje best een bezienswaardige film, te meer omdat Sienna Miller er ook niet verkeerd uitziet, maar toch een beetje zonde van Farahani, die werkelijk bulkt van het talent, zoals ze o.a. ook laat zien in het fraaie drama The Patience Stone (2012).