Deux Enfoirés à Saint-Tropez (1986)

Hij bestaat zowaar nog : de zomer...tijd voor wat zon, zee en strand plezier met auteur Max Pecas , zou je zeggen. Helaas : deze gekende zon zee en strand klassieker bezorgde me eerder een verlangen naar een Siberische winter . Dit is echt ongelofelijke bocht, al was het dan blijkbaar een heuse nazomerhit in Frankrijk. Of misschien daarom.

Tweede deel uit de Saint Trop saga van Pecas en ook zijn voorlaatste film, door hemzelf uitgeschreven en geproduceerd. Hij harkte voor de gelegenheid een stel - toen en meest ook nu nog- ongekende twintigers bij mekaar voor een strandepos waarbij vergeleken baywatch overkomt als een auteurssaga voor de gevorderde intellectueel. Een scenario is practisch afwezig en de zgn. humor- we zijn in Frankrijk- al evenzeer.

Ergst nog: vrijwel geen lekkere wijven en / of sleaze. Ja, alle wijven op het strand zijn topless maar verre van opwindend, en de protagonistes waren ook niet meteen geselecteerd op hun looks kreeg ik de indruk. De ene laat niet eens vlees zien en is verminkt door een belachelijk eighties hairdo, de ander liep weliswaar bijna permanent naakt rond maar wat moet je daarmee als er een soort DDR kop opzit versierd met fietsenrek en poging tot new wave Brigitte Nielsen coiffure. Deze mevrouw zorgde ook voor de welgeteld enige softcore sequentie in de film: een 9,5 weeks geinspireerde cunnilingus waarbij het mens kreunt als een volleerd pornosterretje, en we tegen zonsopgang op het strand worden getracteerd op een authentieke eighties ballad.

Het magische woord is gevallen : de eighties. Je moet dit werk nu ook zien als een soort cultuurhistorische ( trashculture uiteraard ) tijdscapsule en een overzicht van de absurde wansmaak uit dat tijdperk. Kettinkjes, matjes, ballenknijpers, aerobics outfits, zielige pogingen tot Don Johnson ( Miami Vice ) combi's in de disco waar we op de gekende eighties klanken vergast worden, en vooral heel, heel, heeeeeel veel...witte tennissokken. De witte tennissok was het icoon van de eighties, en we zien er hier duizenden paren van. Echt iedereen loopt hier met die dingen. Logisch , want er wordt ook wat afgetennist ( iedereen ging opeens tennissen in de eighties, wat golf was in de nineties dus ).

Ik val gelukkig onder het minderjarigenrecht en ben niet eens aansprakelijk, maar velen zullen zich voor hun wandaden tijdens dit decennium moeten verantwoorden tegenover het Wereldhistorisch Tribunaal ( zoals mamaatje die me liet rondlopen met...witte tennissokken ) .

Goed, ik dwaal nu wat af en word emotioneel. Kan er beter een eind aan breien, dat u deze prent beter kunt overslaan had u al begrepen.

Enkele, meestal niet al te snuggere, kerels in de hoofdrol, met en veel pech en veel geluk en dikwijls in een licht misdadig intrige verwikkeld, maar vooral veel oog voor vrouwelijk schoon, dat is zowat het scenario dat ge in de films van Max Pecas moogt verwachten. Net zoals in deze "deux Enfoires...", zeker Pecas beste niet.

Het is schalks, ondeugend - zonder te chockeren - vertier, zonder pretentie en met deze keer minder geslaagde grappen en zoals dikwijls redelijk voorspelbaar.