Elvis: Return to Tupelo (2008)

Gepeste Presley.

Wat deze documentaire beter maakt dan vele anderen is dat er vooral erg inhoudelijk wordt gegaan. Zo worden de beginjaren van de koning van de Rock en Roll grondig doorgelicht. Dit middels vele interviews met buren, klasgenoten en andere bekenden. Iets wat eigenlijk nog niet eerder was gedaan rondom deze periode. Vrijwel geen muziek dus, maar achtergrondinfo die er vooral bij fans toe doet. Leuk zijn de beelden van het Homecoming Concert in zijn geboorteplaats, waar hij door een hysterische menigte werd toegejuicht. En de politie hem regelmatig moesten ontzetten op het podium.

En dus ontstaat er een ander beeld van de Pelvis. Zo moet hij behoorlijk gepest zijn geweest en waren zijn ouders compleet blut. Armoede troef, behalve in muzikale zin dus. Al bleek zelfs dat ook maar net van geluk aan elkaar te hangen. Pas anderhalf jaar na zijn eerste opname zag de platenbaas iets in Presley, na veel aandringen van zijn secretaresse. Elvis zei hierover: 'I was getting old..'

De vertelstem is van Kristofferson, wiens liedjes in Elvis zijn versies nog hogere ogen gooiden. Maar dat is niet de enige connectie, naast wederzijds respect, tussen de twee. Oorspronkelijk was Kristoffersons rol in A Star is Born bedoelt voor Elvis. Diens Nederlandse manager Parker zag de rocker echter liever in zwembroek over het strand rennen terwijl hij zijn filmwurgcontract onderging. Het schijnt dat de ster hier erg bedroefd door was en je hoeft geen kenner te zijn om de beseffen dat dit feit een hoogstwaarschijnlijk andere wending aan de legendarische zanger zijn carrière heeft gegeven.

Zeer goed.