Coartada en Disco Rojo (1972)

Spaans-Italiaanse giallo geregisseerd door de Argentijn Demicheli, die bijna als een giallo-light/ spoof overkomt, niet geheel opzettelijk.

De synopsis is wat wazig, maar je zou een speciaal grafisch programma nodig hebben om de verhoudingen tussen de protagonisten adequaat te schetsen. Het komt er echter op neer dat iedereen het met iedereen doet en iedereen verdacht is.

De dooie Davila deed het met Strindberg die het daarvoor met Hilton deed en nog steeds doet, terwijl Hilton het doet met Paluzzi die het deed met Fajardo en misschien nog steeds met hem doet, en wie weet het ook doet met Strindberg want die doet het met iedereen...Strindberg en Paluzzi hebben belang bij de dood van Davila, en Hilton heeft belang bij de dood van Paluzzi die de eigenares van de privé chirurgische kliniek is waar ze allemaal werken, maar ironisch genoeg zelf ook een hartpatiente is die ieder moment geopereerd kan worden, en dan wel door lieden die haar dood willen...volgt u mij nog ? Voeg daarbij nog schimmig gedoe met polissen en verdwenen brieven...

Een ingewikkeld kluwen, dat dan ook nog eens ontrafeld moet worden door 2 dappere dodo's: commissaris Rey en zijn side kick , die meer bezig zijn met het afkicken van de nicotine en het aan de praat krijgen van de enige getuige, een stomme papegaai...

De film dankt zijn gekendheid waarschijnlijk vooral aan de gore: geleverd door docu-footage van een open hart operatie, naar het schijnt uitgevoerd door de schoonzoon van Franco, wie weet op de caudillo zelf. Helaas is de spanningsboog die dit alles zou moeten hebben gebaseerd op niets: degenen die de operatie uitvoeren hebben er zgn. belang bij om de patient te laten overlijden, maar de paradox is dat...ze juist door het opzettelijk laten mislukken van de operatie zichzelf zouden ruineren ! Toch leuk geprobeerd .

Verder valt er hier weinig te beleven: wat sleaze in de vorm van vakantiekiekjes van Strindberg, 1 POV kill, een chase door Rome per wrakke fiat, en dat is het zo'n beetje. Wel een degelijke cast, en een regisseur die wanhopig probeert Argento na te apen bij de achtervolging in het trappenhuis.

Wel goed was de score van Michalizzi, een soort Morricone meets Ortolani.

Film bracht het nooit verder dan VHS, ik zag de Italiaanse die door Rey werd ingesproken, waardoor het lijkt alsof Daffy Duck het onderzoek leidt.