Un Par de Zapatos del '32 (1974)

Giallo klassieker weliswaar geregisseerd door spaghetti/paella man Marchent, maar met een scenario van niemand minder dan Ercoli, een zeer goede gekende voor giallo buffs. Voeg daar voormalig surrogaat Jimmy Stewart Milland en femme fatale Koscina op leeftijd aan toe, en het zou leuk moeten worden. Nou...niet overdreven leuk maar toch iets beter dan de IMDB waardering zou doen vermoeden.

Het betreft een giallo van het diaboliques type zonder gore en helaas ook zonder sleaze, hoewel Koscina hier al op leeftijd was dus dat maakt verder niet zoveel uit. Als eerbetoon aan de Clouzot klassieker is Milland hoofd van een jongensinternaat op het Franse platteland, zij het hier in het zuiden. Sorry, maar vuilnisbakken heb ik hem niet zien legen. Dokter is hij wel.

De intrige is allicht absurd: een hitman die om een brave schoolmeester een plezier te doen en voor een grijpstuiver een heel vliegtuig opblaast om zo de moord op de vent van Koscina op een aanslag te doen lijken ! De brave Milland pikt dit niet en slaat de schurk prompt dood...maar iemand heeft hem gezien, en wel iemand met- Hitchcock artefact- schoenen maat 32, dus 1 van de kiddies die hij op school onder zijn hoede heeft.

Wat daarna volgt is minder giallo standaardwerk, aangezien het hier geen whodunnit en niet eens een who saw it betreft, want wij hebben al gezien wie de getuige van de moord was. Dat betekent dat hier blijkbaar wordt gepoogd om een serieus psychologisch drama te schetsen tegen een absurde giallo achtergrond. Milland was naar giallo begrippen natuurlijk een gelauwerd acteur, en in zijn nadagen probeert hij nog iets van zijn rol te maken, moet ook wel want de hele film draait in feite om hem, Koscina is slechts een minuut of 10 in beeld en verder zien we slechts kiddies en veredelde figuranten.

Ook mist dit werk de typische giallo look: er zit slechts 1 typische giallo sequentie in- de zwembadsequentie met name, maar die had weinig zin omdat we reeds weten wie de slasher is. Beste sequentie was ongetwijfeld de zeer lange chase op het eind, best spannend, al weet ik niet of de arbeidsinspectie ook tevreden was. Kiddie verdiende zeker een extra portie appelmoes hiervoor !

Het slot is dan weer een ironische knipoog naar Clouzot, maar zal niet een ieder bevredigen.

De score van Cipriani was daar ook het best, verder degelijk werk.

Hoewel mede door de bescheiden speelduur en het spel van Milland goed uit te zitten, hoeven thrillseekers en liefhebbers van het typische giallo sfeertje deze niet direct op te zoeken.

Zou ook niet zo gemakkelijk zijn, want de enige fatsoenlijke versie is in het Spaans en bevat geen anderstalige onderschriften. Die heb ik gezien, er schijnt echter ook een Engels gedubde VHS rip rond te slingeren in miserabele kwaliteit, als ik op de screenshots afga.

-edit: allicht is de Spaanse versie ook gedubd, meer nog zelfs als we aannemen dat Milland de Engels gedubde versie zelf heeft ingesproken.