Zorro alla Corte di Spagna (1962)

Ze bestaan wel degelijk : in Europa gesette Zorro films...je zou ze apocrief kunnen noemen, alleen al omdat Zorro/ Ardisson incognito Don Ricardo heet en niet Diego. Hij heeft zijn Mexicaanse periode er blijkbaar opzitten en is teruggekeerd naar...noch het hof noch Spanje, ondanks wat de titel suggereert. Een peplum dient schijnbaar zo a- historisch en fantastisch als mogelijk te zijn, zodat we hier worden verblijd met een fictief groothertogdom Lusitanië, zo te zien begin negentiende eeuw dus wel in de Zorro tijd.

De genre aanduiding western slaat verder natuurlijk volstrekt nergens op, het is een peplum/ swashbuckler zoals we die mogen verwachten van peplumveteraan ( leeft ie nog ? ) Capuano. Tot mijn verbazing bleek dit een best genietbare oldschool avonturenfilm te zijn, geen A-klassieker maar vrij vermakelijk tongue in cheek amusement voor het hele gezin.

Het verhaal is zoals het hoort simpel : de boze usurpator Ramon heeft na het heengaan van diens broer de troon bestegen en regeert met niets en niemand ontziende terreur, vooral zijn schoonfamilie moet het ontgelden en is ondergedoken. Enter Don Ricardo/ Zorro/ Ardisson om zijn papa op te zoeken en en passant zijn...nicht Marlowa te huwen. Don Ricardo is uiteraard incognito een onbekommerde levensgenieter die zich geen bal aantrekt van de politieke beroeringen, dus als in de herberg waar hij verblijft Zorro opduikt om Lorenzon van een Z op zijn lelijke smoel te voorzien ligt Ricardo rustig te maffen...toch ? Maar wie weet is Ricardo wel een goede gekende van Zorro...goed, ik vrees dat u het al geraden heeft en begrijpt dat Ricardo Zorro in burger is. Het is een tongue in cheek film dus de flegmatieke Ardisson is als Ricardo wel op zijn plaats en hij doet het hier redelijk. Zijn voornaamste antagonist hier is trouwens Lupo als Herrera, perfide linkerhand van Ramon en nota bene schoonbroer van Ricardo's papa Tamberlani, die om onduidelijke redenen is gehuwd met de immer intrigerende bitch Calo...

Film heeft een aardig tempo en lepelt de door het publiek verwachte plotwendingen en vaste genre-elementen zonder teveel gelul tussendoor adequaat op, Ardisson leek er eens zin in te hebben en voor we het weten zijn de 80 minuten alweer voorbij. De comic relief is- hoera liefhebbers- bescheiden en wordt niet geleverd door een dwerg, maar het minnende lakeienkoppeltje onder wie we Spina aantreffen.

Is voor de genreliefhebbers terug te zien dankzij de Duitse DVD met de klinkende titel Zorro's Rache. Wat vonden ze hier eigenlijk van ?