Unmade Beds (1976)

Soms werkt het universum helemaal mee. Ik begon gisteren de dag met deze no wave film. Een van de vele die ik de afgelopen dagen heb gezien. In veel van deze films doen steeds dezelfde bekende koppen mee (veel muzikanten en kunstenaars "uit de buurt"), maar de hoofdrolspeler hier, Duncan Hannah (op de poster gezeten in de stoel die zo uit Emmanuelle had kunnen komen), kende ik nog niet. Dus je zoekt de naam op en je vind een recent Parool artikel

Privacy settings - parool.nl

Waarin net als in deze film veel links worden gelegd met de Franse new wave én een schilderij van Sylvia Kristel bovenaan het artikel prijkt. De expositie waar het artikel een review van is, is nog nét een paar dagen open, dus je besluit daar heen te gaan, maar eerst zet je nog even Goodbye Emmanuelle op (er zijn niet heel vaak aanleidingen om deze films op te zoeken, maar heb de serie uiteraard in de collectie staan). En dan ben je in de gallerie en dan zie je, naast het schilderij van de afbeelding, ook nog een geschilderde scene uit Goodbye Emmanuelle (Kristel tussen die typische graniet-formaties die je vindt op de stranden van de Seychellen)! Ik werd er helemaal vrolijk van!

Deze film is verder ok. Blondie zit er voor slechts één korte scene in. Verder wordt er iets te veel Godard nagedaan zonder er een eigen draai aan te geven, waardoor het wat te veel als een "studentenfilm" overkomt. Maar het New York van die tijd, en die mensen uit de buurt, blijven bijzonder genoeg om naar te kijken. Ben er na drie films van Amos Poe nu wel achter dat ik hem eigenlijk de minst interessante regisseur van deze scene vind...