L'Uomo dalla Pistola d'Oro (1965)

Er bestaan er aardig wat van : spaghetti's waarin een stadje in de greep is van angst en terreur die slechts een aanvankelijke onwillige anti-held kan beeindigen...dit is er weer zo een, met als anti-held niet voor het eerst of laatst een zatlap die uiteindelijk het Licht ziet. In casu Doc-Möhner, een gesjeesde arts, valsspeler en moordenaar, achternagezeten door de genadeloze bounty killer Slade-Davila.

Dat lijkt eerst de hoofdintrige te zijn, maar later komen we in ander vaarwater als Doc na zoals gezegd de identeit van een sheriff en tevens legendarische gunslinger te hebben aangenomen- ene Kitchener- door de brave en bange burgers van een bedreigd stadje wordt onthaald als een Messias.

De verantwoordelijke voor die terreur is- wat dacht je- een boze bankier die- verrassing- aast op grond waar een aan te leggen spoorlijn doorheen zal lopen. Nog verrassender : als henchmen gebruikt deze door Raho gespeelde schurk een chicano bende geleid door sadist Reyes/ Fenando Sancho...

En ja : het blijkt ook weer een buddy western te zijn, want zoals u begrijpt zal ook Slade- aanvankelijk ook met frisse tegenzin- de locals bij gaan staan in hun strijd tegen het onrecht als deputy van shriff Doc. Dit betekent overigens niet dat dit een komedie zou zijn, humor is vrijwel afwezig. Verrassend, want mede-scenarist Simonelli is ons nog steeds vooral gekend vanwege zijn komische werk. Het quid pro quo element had komisch kunnen zijn in een F&C film, is het hier zeker niet.

Film kwam tussen PUPDD en Django, wraak speelt geen rol en het geweld zal velen wat tegenvallen, er zit wel reeds als in PUPDD een folterscène in. De bodycount is niet extreem hoog. Behalve de typische gememoreerde spaghetti-elementen en de moreel ambigue anti-held ontbreken ook de klassieke elementen niet : Milland verzorgt de Joan Crawford in Johnny Guitar rol, haar zoontje zorgt voor de Shane invloed, Möhner is- zeker eenmaal sheriff geworden- een rio bravo ontlening, en tegen het eind is het weer eens high noon.

De 2 protagonisten doen het redelijk in wat verder een visueel of inhoudelijk weinig onderscheidend genreproduct in, duurt wat lang en sommige dingen- denk aan die belachelijke scène met de boomstammen- sloegen tamelijk nergens op. Al is dit nu ook weer niet het slechtste dat het genre te bieden heeft, vooral dankzij de 2 protagonisten.

Leek vergeten te zijn, schijnt echter dit jaar met Engelse dubs op DVD te worden uitgebracht.