Times Like Deese (2011)

Mooie documentaire die was zoals ik verwacht had. Een erg rustig beeld van voornamelijk oude, zwarte bluesmuzikanten. Het is al gewoon lekker om je over te geven aan het tempo, maar gelukkig zit er ook diepgang in. Er worden erg veel muzikanten geïnterviewd, waardoor de meesten niet meer dan vijf minuten te zien zijn, maar de filmmakers komen steeds met het juiste materiaal dat altijd interessante inzichten of ontroerende herrinneringen bevat. Het is een portret van mensen die altijd aan de onderkant van de samenleving hebben geleefd (met uitzondering van toen ze meevochten in de oorlog, toen waren ze gelijkwaardig met iedereen; een boeiend contrast) en slechts vaag kunnen hopen dat dit niet met toekomstige generaties gebeurt. Toch is het niet de politieke achtergrond die de aandacht trekt, maar draait het om de menselijke verhalen die deze manier van leven met zich meebrengt. Misschien niet verrassend voor mensen die al iets van dit milieu kennen, maar niettemin een mooi portret en een aanrader.

3,5*

Documentaire biedt een interessante kijk in de zwarte geschiedenis van de Verenigde Staten, aan de hand van de (muzikale) verhalen van enkele onbekende blues artiesten. Mooie verhalen, en dito muziek.

3,5*

Blues blijft.

Een nogal rommelige, maar interessante documentaire over het hedendaagse commentaar van Afro-Amerikanen op Amerika en haar niet al te frisse geschiedenis. Weinig genuanceerd, van Vietnam naar Obama en weer terug. Met het hart op de tong en vooral voorzien van blues. Heel veel blues. Alsof dit verhaal alleen verteld kan worden door oude zwetende zwarte mannen die de racistische ellende van dichtbij hebben meegemaakt. De man van de DVD-hoes steelt het hart gelijk. Hij was er bij. Zegt hij. Zingt hij. Hij was er bij toen de eerste zwarte man werd toegelaten op een blanke school. En dat je daarover maar beter niets kon zeggen. Want anders kwam de Klan wel eventjes langs. Hij was er bij. De man ontroert in alles. Hij houdt de muziek in leven, maar zal de blues blijven?

Nog meer kippenvel ontstaat wanneer een andere oude bluesliefhebber het begin van zijn blindheid toelicht. Hartverscheurend is zijn relaas. Hij moet er zelf ook van huilen. Als hij vervolgens de mondharmonica vult met zijn volledige longinhoud is dat pure blues. En niets anders dan dat. Misschien zijn de hier getoonde mannen niet zo fijnbesnaard als B.B. King en rauwer dan John Lee Hooker. Misschien zijn ze minder muzikaal vaardig als al die andere legendarische tijdgenoten die deze klaagliederen altijd populair hebben weten te houden. Maar wat een inzet. En net zo veel boodschap. En pijn. Want dat de oude mannen pijn hebben zullen we weten.

Des te schrijnender is het wanneer we een groepje meisjes volgen die, eveneens door het leven besodemieterd, hun armoede en ellende verdrijven met hún blues, de rap. Er verandert niets, hooguit de muzieksoort. En die wordt er niet altijd beter op door nog meer ruimte te bieden aan agressievere teksten. Klaagzang wordt revolutie. Tenminste, zo lijkt het. Een rapper die wél heeft gestudeerd legt uit dat Obama een marionet is. Hij begrijpt het, maar kent hij de blues? Hij kent het wel, maar kan het niet. Deze jongen wil praten. Iets wat de oude mannen alleen nog maar kunnen met de gitaar in de hand. Of met de mondharmonica in de aanslag. Kom maar op met die CD. De blues blijft.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.