Welcome Home (2016)

Van huis weglopen... Ik moest meteen denken aan (niet lachen) Pippi Langkous zet de boel op stelten...

Hele degelijke film over twee broers die, zoals gezegd, van huis weglopen... Ze wonen niet onder een dak, de ouders zijn gescheiden, maar beide hebben ze schoon genoeg van de splitsing, nieuwe huisregels en andere tegenstribbelingen. De oudste haalt zijn jongere broer over om gewoon weg te lopen... en waarheen? Dat zien we dan wel. Dit levert echter wel vele mooie plaatjes op, sterk acteerwerk en een subtiele samenloop, waarbij de muziek volledig achterwege gelaten wordt. Ik kreeg hier zelfs een beetje een Haneke gevoel. En in het begin lijkt het nog allemaal erg onschuldig, gaat het kraken van huizen en het zoeken van slaapplekken nog vrij eenvoudig... Maar dat veranderd op den duur wel wanneer Bertin steeds dominanter wordt en de dingen op losse schroeven komen te staan. Dan pas neemt het onbehagen toe.

Wel knap dat de regisseur hier erg speelt met het gewetensfunctie van de jongens. Het zijn losbandige jongeren, slecht in het beheersen van impulsen, jaloezie dat er bij komt kijken, maar als het erop aan komt dan worden ze gestimuleerd... Bijvoorbeeld: Bertin die uiteindelijk de knoop doorhakt bij die twee oudjes die hij gijzelt of Lucas die net van zijn broer gevlucht is, maar besluit terug te keren wanneer hij ziet dat de politie bij zijn vaders huis langs komt.

Knap straaltje Belgische cinema. Op de vrije loop, maar wel goed te doen.

4,0*

Elementen van het werk van de gebroeders Dardenne en Michael Haneke, maar net wat minder overtuigend. De twee jeugdige hoofdrolspelers zijn evenwel prima en de sfeer is passend troosteloos. Waar het dan aan schort? Het script steekt iets te gekunsteld in elkaar en de thematiek hebben we eerder en beter uitgewerkt zien worden bij de genoemde grote voorbeelden.