Ehrengard (1982)

Nog geen stemmen voor een kostuumdrama/komedie van auteur Greco met Cassel en een scenario dat teruggaat op een novelle van Karin Blixen die ook auteurs als Welles vermocht te inspireren?
Gay/chick flick die speelt aan een Duits hof ergens 1800, alles in neo-classicistische sferen en met anti-held Cassel die de blijkbaar op Goethe gebaseerde kunstenaar Wolfgang Cassotto mag spelen, een figuur die gaarne strooit met natuurfilosofische pseudo-wijsheden maar weinig goeds in de zin blijkt te hebben met de heldin.
Film bestaat uit 3 delen: een proloog waar we kennis maken met de oude vorstin Padovani die vreest dat haar zoon Borromeo gay is, Cassell maakt haar duidelijk dat dit niet nodig is want hij heeft reeds de schone prinses Ludmila bezwangerd.
In het strontvervelende tweede deel maken we kennis met de eponieme heldin die Cassel schijnt te beschouwen als een exempel van volmaakte schoonheid, viel wat tegen maar een goed lichaam had die Matson wel degelijk, zoals we in de badscènes zullen zien.
Het derde deel- rondo genaamd- ontaardt tot een soort klucht waar het grote genie Cassotto-Cassel het deksel op de neus krijgt.
Soms was het onbedoeld komisch, e.g. de ontvoeringsscène of dat fop-knollenrijden.
Behalve voor gays en eenzame huisvrouwen zal dit inhoudelijk een extreme bore zijn, maar liefhebbers van auteurscinema zullen toch tenminste verheugd zijn over de fotografie van auteursfotograaf Lanci, die vele auteurklassiekers van oa de Taviani's en natuurlijk Nostalghia van überauteur Tarkovskij mocht fotograferen, en zich hier meer dan behoorlijk van zijn taak kwijt, vooral in de trage trekking sjots rond de interieurs van de paleisjes.
Muziek werd geleverd door klassiekers uit die tijd, en toen wisten ze wat muziek was.