Vikingo (2009)

Conan en mad max meet cinema vérité in dit merkwaardige filmpje dat in Mar del Plata de kritiekprijs mocht ontvangen. CV, dus de protagonisten spelen min of meer zichzelf en worden gevolgd in hun eigen umwelt, die voor de meeste kijkertjes eerder zal overkomen als fantasy dan als waarheid.

De eponieme held is de " redelijk oude" -sic- Beltran, die zoals gezegd met zijn zelfgemaakte chopper een bende runt en zijn naam oppervlakkig gezien dankt aan zijn gehoornde helm, u ziet hem rechts op de poster. Deze tandeloze mesties van een jaar of 45 dankt zijn naam misschien eerder aan zijn heidense normen en waarden patroon: vriendschap en gastvrijheid zijn voor hem heilig ( voor deze Argentijn is de familie dat ook, maar dat uit hij op een wijze die de meeste kijkertjes bevreemdend zal voorkomen ...een familie die bestaat uit 2 puberende zoons en een geblondeerd vrouwmens dat rondloopt in dio en accept shirts ! ).

Dat wordt meteen duidelijk als de held ene Aguirre- links op de poster- down and out aantreft in zijn schuur en hem adopteert als een soort broer. Helaas heeft deze Aguirre een nogal duister verleden , wat zal leiden tot een conflict tussen eer en gezond verstand bij Vikingo.

Die moet namelijk practisch in het reine zien te komen met de nieuwe tijden die vlees zijn geworden in de gang van Villeguas, een eenogige bandiet die het neefje van Vikingo heeft gerecruteerd voor zijn drugshandel en zijn bende runt via 14-jarige pubers met automatisch schiettuig. Dit zal dan leiden tot de gewelddadige finale.

De acteurs kunnen er natuurlijk geen reet van en doen wat denken aan de tandeloze lumpenpaupers van Pasolini, het zgn. acteerwerk doet Bressoniaans aan en de dialogen zijn niet literair te noemen . De wereld die we zien is geen feest om naar te kijken: achterbuurten, geweld, misère, groteske choppers en outfits, eeonogigen, blinden, kreupelen, melaatsen, lelijke hoertjes, buikjes, littekens, verrotte gebitten en tandeloze smoelen, eighties metal shirtjes...er zit ook nog een mediumcore scène in met de protagonisten die zo te zien- van achteren- echt aan het sexen zijn.

De score had beter gekund: vreemd genoeg bijna geen eighties metal, zelfs een "rockabilly"- sic- bandje dat optreedt.